ΗΡΑΚΛΗΣ
ελεύθερος πολίτης είναι ο ενεργός πολιτης, ελεύθερος άνθρωπος είναι ο σκεπτόμενος άνθρωπος
Σύνδεσμοι


ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΑΤΕΡΑ. ( Με αφορμή τη περίπτωση του Αρχιεπισκόπου)
2483 αναγνώστες
Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2007
00:45

Συγχωρήστε μου τη προσωπική εξομολόγηση, αλλά τη χρωστάω στον πατέρα μου που πέθανε στις 27-2-2006.

Τον πατέρα μου τον λέγανε Αναστάση, Τασο τον φωνάζανε οι φίλοι του.

 Είχε γεννηθεί σ ένα καταπληκτικό χωριό του Βόσπορου το Μπαξέκιοι, μισή ώρα από την Κωνσταντινούπολη.

Στην Ελλάδα ήρθε με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1924 ,4 χρονών παιδάκι. Ποτέ δεν ένοιωσα την ανάγκη να συλλογιστώ πως ένοιωθε αυτό το παιδί περνώντας όλη αυτή τη περιπέτεια. Και ποτέ ούτε σαν έφηβος , ούτε και αργότερα δεν αναγνώρισα κανένα ελαφρυντικό στη συμπεριφορά του ή στο ατίθασο του χαρακτήρα του, ούτε και μου πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι αυτός ο ανθρωπος είχε επιζήσει  ενός Παγκόσμιου Πολεμου.

Δούλευε σα σκυλί για να συντηρήσει τη γυναίκα του και τα παιδιά του.

Το επάγγελμα του το διαλαλούσε με καμάρι, ίσως γιατί πίστευε ότι δεν μπορούσε να το κάνει ο καθένας.

Ηταν φορτοεκφορτωτης, ή αλλιώς χαμάλης.

Κουβάλαγε μέχρι που πήρε σύνταξη, από τσουβάλια ζάχαρι μέχρι ψυγεία, από σακκιά στάρι μέχρι πατατάλευρα.

Μέναμε σε μια Παράγκα στο Ταύρο. Ενα δωμάτιο 4χ4 που χώραγε ένα διπλό κρεββάτι , δύο μονά, ένα τραπέζι, και ένα σερβαν.

Κι αυτός ο χώρος, με αυτή την επίπλωση ήταν ένας χώρος χαρουμενος γιατί εκείνος δεν άφηνε να φανουν οι δυσκολίες, έφερνε στο σπίτι του μόνο το χαμόγελο και το " έχει ο Θεός"

Ο πατέρας μου είχε μία απαράμιλλη ικανότητα, να φτιάχνει εκείνος τις συνθήκες της ζωής του, όχι όπως αυτές ήταν, αλλά όπως εκείνος ήθελε να είναι.

Είχε αποφασίσει ότι Ο Ταύρος είχε τη πιο καθαρή ατμόσφαιρα και γι αυτό δεν πήγαινε διακοπές. Ποτέ δεν είπε , ούτε καν επέτρεψε στον εαυτό του να σκεφτεί, ότι μάλλον δεν πήγαινε διακοπές γιατί δεν είχε λεφτά.

Και με την υγεία του , όταν μεγάλωσε έκανε ακριβώς το ίδιο.

Ειπαν οι γιατροί ότι έχει καρδιά και γι αυτό πήρε σύνταξη στα 55 του.

Εκείνος όμως αποφάσισε ότι δεν έχει τίποτα, μόνο το τσιγάρο τον πείραζε, έτσι το μείωσε στα 5 τσιγάρα την ημέρα και έφτασε  μέχρι τα 86.

Από τα 80 του, συζητούσαμε για το θάνατο και έλεγε ότι ήταν ευχαριστημένος από τη ζωή του, και είχε κανονίσει να πεθάνει στα 89. Είχε  διάφορα προβλήματα υγείας, ασθμα, βροχικά, ανεύρισμα, καρδιά ,νεφρικό πρόβλημα , κοίλη, όμως περπατούσε και κάθε φορά έλεγε "δεν έχω τίποτε" μέχρι που το πίστευε.

Μετά τα 84 άρχισ ε ναεπιβαρύνεται η υγεία του και με γεροντική άνοια ελαφράς μορφής, αλλά κάποια φορά που εξ αιτίας της καρδιάς του χρειάστηκε να τον πάμε νοσοκομείο έμεινε 6 ώρες και μετά σηκώθηκε κι έφυγε, δεν άντεχε το νοσοκομείο.

Προσωπικά, αποφάσισα κάθε φορά που μιλούσε για κάποιο πρόβλημα υγείας και ρωτούσε τι έχω να του απαντώ " Γεράματα κυρ Τάσο, γεράματα".

Αυτό τον βόλευε κι εκείνον και έτσι μέχρι που πέθανε ήξερε ότι έχει γεράματα. Ηθελε να ξέρει ότι έχει γεράματα.

Φαντάζομαι κι εκεί που βρίσκεται, όταν ακούει τους άλλους να λένε από τι πεθάνανε, αυτός θα ορθώνει το ανάστημα του και θα τους λέει " Εγώ δεν αρρώστησα, εγώ πέθανα από γεράματα"

Στα 86 του, στις 20 του ΦΛεβάρη ζήτησε να πάει στο καφενείο που πήγαινε. Τον πήγαμε. Ηταν όρθιος μπορούσε να περπατήσει. Στις 26 του Φλεβάρη το βράδυ, ζήτησε από τη γυναίκα του να του φέρει να φάει καταΐφι, το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς ευτυχώςήταν ανοιχτό. Υστερα είπε καληνύχτα και πήγε για ύπνο.

Στις 6 το πρωι γύρισε στο ένα πλευρό και πέθανε, έτσι ήσυχα απλά, ευχαριστημένα.

Επειδή πάντα έκανε αυτό που ήθελε, πιστεύω ότι αποφάσισε να φύγει στα 86 αντι στα 89 που υπολόγιζε ,γιατί μετά από λίγο θα έπρεπε να μπεί στην αιμοκάθαρση, και αυτός ήθελε να πεθάνει όρθιος.

Εφυγε χωρίς να κουράσει ούτε για μια μέρα τα παιδιά του και τη γυναίκα του.

Δεν τον έχω κλάψει. Τι να κλάψω;

Ο απλός αυτός φορτοεκφορτωτής έζησε μία ζωή μέσα στις καθημερινές χαρές, είδε τα παιδιά του να πετυχαίνουν στη ζωή τους, στην ευρύτερη οικογένεια του, παιδια, νύφες, εγγονια, δεν γνώρισε τη λύπη ούτε για ένα σπασμένο χέρι, καμμία ανθρώπινη στεναχώρια δεν σκίασε τη 86χρονη ζωή του, και έφυγε χωρίς να πονέσει , χωρίς να εγχειριστεί, χωρίς να νοσηλευτεί ποτέ.

Και γι αυτούς τους λόγους δεν κούρασε και κανένα.

Τι να κλάψω; Νοιώθω ευτυχισμένος που ο πατέρας μου είχε τη ζωή και το θάνατο που είχε, και τυχερός εγώ που είχα αυτο το πατέρα.

Κάθε φορά που βλέπω περιπτώσεις σαν του μακαριωτάτου, αναλογίζομαι ποια είναι η πραγματικα ευτυχισμένη ζωή, ποσο λίγα πράγματα χρειάζεται αυτή η ζωή, και πόσο εξαρτάται από μας η πορεία μας.

Και σήμερα εδώ, για πρώτη φορά στη ζωή μου θέλω να πω

"Σε ευχαριστώ πατέρα"

Σχόλια

10/10 00:50  vivere
No comments... 5*
10/10 00:54  favlos
φίλε νασαι καλά να τον θυμάσαι έτσι όπως τον περιγράφεις.με συγκίνησες.
10/10 00:56  Goldmine
Πραγματικά, με συγκίνησες! Ας είναι φως στη ζωή σου για πάντα...
10/10 01:01  Θρασύβουλος Καλοχαιρέτας
Ωραίος τύπος! Να ζησετε να τον ενθυμείσθε και δια της ενθυμήσεως τον κρατείτε εν ζωή.
10/10 14:52  optasia
5* για την συγκινητικη περιγραφη! Δυστυχως τον αρχιεπισκοπο οχι μονο δεν τον αφηνουν να ηρεμησει αλλα περιμενουν σαν τα κορακια να τον αντικαταστησουν, μιλωντας για διαδοχη. Καμια συμπαρασταση απολυτως δεν δειχνουν.
13/10 08:43  shade
Ηρακλή είχα ένα πατέρα σαν το δικό σου.Ησυχο , καλοκάγαθο , με 100% αναπηρία που δεν την παραδεχότανε ποτέ ,έλεγε μιά χαρά είμαι , που κυττούσε παιδιά και εγγόνια και έλεγε τι πλούσιος είμαι ,που πονούσε δεν παραπονιόταν και έλεγε γεράματα, που πέθανε πάνω σε εγχείρηση αλλαγής βαλβίδας στην καρδιά στα 82 του.

Αυτές τις μέρες πήγα για την εκταφή .Δεν μπορείς να αισθανθείς τον θυμό μου με τους παπάδες που απαγορεύουν την καύση τωνν νεκρών.
Η εκταφή ήταν η πραγματική κηδεία 3 και μισό χρόνια μετά, μόνος με τα παιδιά του ,τον τύλιξαν σε ένα σεντόνι και τον απόθεσαν σε ένα ρηχό τάφο και τον σκέπασαν με δυό παλάμες χώμα για να λιώσει γρήγορα , και οσο λιώσει ,μετά τελείωσε.
Αφού δεν υπάρχουν νεκροταφεία , γιατί δεν επιτρέπουν την καύση.
Ο Χριστόδουλος και οι συν αυτώ έχουν εξασφαλίσει διαρκή θέση , για τους πιστούς οι τους απίστους τι υπάρχει;
Αηδιάζω με όλη την υποκρισία για την αρρώστια του Χριστόδουλου και τον ίδιο ,τόση δύναμη είχε και πώς την αξιοποίησε , με τις ταυτότητες και άλλα ζητήματα της πολιτείας , γιατί δεν πήγαινε την εκκλησία μπροστά στον 21ο αιώνα;
Λυπάμαι αν καταχράσθηκα τον χώρο σου για να ξεσπάσω ,αλλά η περιγραφή του πατέρα σου ζωντάνεψε τον δικό μου και όλους τους καλούς ήσυχους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω μας και είναι το ‘αλάτι της γής‘ που είπε ο Χριστός ,αλλά δεν τους φέρεται έτσι η Εκκλησία.
26/10 14:23  Chaotic George
Γεια σου βρε Ηρακλή με συγκίνησες γιατί είδα και τον δικό μου πατέρα στην ιστορία σου. Αλλά με έκανες να στεναχωρηθώ γιατί ο δικός μου έχασε κάποια πράγματα σημαντικά.
Να είσαι καλά.
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
29 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG, ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΟΥ ΚΛΠ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ.

Σ αυτή τη γωνιά του ιστοχώρου, προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη ψυχική μας ισορροπία, αντιδρώντας, και σχολιάζοντας θετικά ή αρνητικά κάθε τι που μας ενοχλεί, ή μας αρέσει.
Εχουμε ένα κανόνα.
Λέμε την αλήθεια, χωρίς φόβο , πάθος και προκαταλήψεις.
Και φυσικά λέμε τη γνώμη μας, απλά και μόνο.
Μπορεί σωστή, μπορεί λάθος, είναι η γνώμη μας, ακηδεμόνευτη, όπως ακριβώς διαμορφώνεται πρωτογενώς.
Μέσα στα πολλά που γράφουμε, θα υπάρξουν και ανοησίες, και αντικρουόμενες απόψεις, και λάθη.
Οσο θα υπάρχουν αυτά θα επιβεβαιώνουν ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις