ΗΡΑΚΛΗΣ
ελεύθερος πολίτης είναι ο ενεργός πολιτης, ελεύθερος άνθρωπος είναι ο σκεπτόμενος άνθρωπος
Σύνδεσμοι


O σοβαρος ... διαπραγματευτής!!!
680 αναγνώστες
Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015
13:22

Επειδή, λόγω επαγγέλματος, έχω την ατυχία να γνωρίζω την ψυχοσύνθεση, τη νοοτροπία, αλλά και τη ... λογική των Πανεπιστημιακών, σας προτρέπω να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο του σοβαρου διαπραγματευτή μας, το οποίο βρήκε το καιρό, και το έγραψε, και το έστειλε στους ΝΥ Times, στο... χρόνο ανάμεσα στις διαπραγματεύσεις.

" Γράφω αυτό το κομμάτι στο περιθώριο των κρίσιμων διαπραγματεύσεων με τους δανειστές της χώρας μου –διαπραγμάτευση που το αποτέλεσμά της μπορεί να σημαδέψει μια γενιά και να αποδειχθεί ακόμη σημείο καμπής στο πείραμα που εξελίσσεται με τη νομισματική ένωση.

Οι θεωρητικοί των παιγνίων αναλύουν τις διαπραγματεύσεις ως να ήταν ένα παιχνίδι για ένα κομμάτι πίτας ανάμεσα σε εγωιστές παίκτες. Επειδή επί πολλά χρόνια, στην προηγούμενη ζωή μου, ήμουν καθηγητής, ερευνώντας την θεωρία των παιγνίων, μερικοί σχολιαστές βιάστηκαν να συμπεράνουν ότι ο νέος υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας προετοίμαζε μπλόφες με εξωγενείς προοπτικές επειδή δεν είχε καλό χαρτί στο χέρι.

Τίποτα δεν είναι πιο μακρινό από την αλήθεια.

Χωρίς άλλο, το παρελθόν μου στη θεωρία των παιγνίων, με έχει πείσει ότι δεν θα ήταν παρά απατηλό να σκεφτώ πως oι τωρινές διαβουλεύσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και τους συνεταίρους μας αποτελούν μέρος ενός παιχνιδιού με παζάρια που θα κερδηθεί ή θα χαθεί με μπλόφες.

Το πρόβλημα με την θεωρία των παιγνίων, όπως συνήθως έλεγα στους φοιτητές μου, είναι πως λαμβάνει ως δεδομένο τον στόχο των παικτών. Στο πόκερ ή στο «μπλακ τζακ» αυτό το συμπέρασμα δεν παρουσιάζει προβλήματα..

Αλλά οι τωρινές διαβουλεύσεις ανάμεσα στη νέα ελληνική κυβέρνηση και τους Ευρωπαίους εταίρους, είναι για την εξεύρεση νέων στόχων.

Για τη διαμόρφωση μιας φρέσκιας σκέψης που θα αποτρέπει τις εθνικές διαφορές, θα διαλύει τις διαφορές πιστωτών-πιστοληπτών σε όφελος μιας πανευρωπαϊκής προοπτικής και θα θέτει το κοινό ευρωπαϊκό καλό υπεράνω μικροπολιτικής, ένα δόγμα που αποδεικνύεται τοξικό αν παγκοσμιοποιηθεί και θέτει το εμείς εναντίον εκείνων ως προϋπόθεση.

Ως υπουργός Οικονομικών μιας μικρής οικονομικά στριμωγμένης χώρας, που δεν διαθέτει δική της κεντρική τράπεζα την οποία οι περισσότεροι από τους εταίρους αντιμετωπίζουν ως προβληματικό χρεώστη, είμαι σίγουρος ότι έχουμε μία προοπτική: Να αποτρέψουμε κάθε πειρασμό, να χειριστούμε αυτή τη ζωτική στιγμή ως πείραμα στρατηγικής και αντίθετα, να παρουσιάσουμε έντιμα τα δεδομένα που αφορούν στην κοινωνική οικονομία, θέτοντας τις προτάσεις μας για την επανεκκίνηση της Ελλάδας, εξηγώντας γιατί όλα αυτά είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης και να αποκαλύψουμε τις κόκκινες γραμμές πέραν των οποίων η λογική και το καθήκον μας εμποδίζουν να προχωρήσουμε.

Η μεγάλη διαφορά ανάμεσα σ΄αυτή την κυβέρνηση και τις προηγούμενες είναι διττή: Είμαστε αποφασισμένοι να συγκρουσθούμε με τα μεγάλα κατεστημένα συμφέροντα για να επανεκκινήσουμε την Ελλάδα και να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των συνεταίρων μας. Είμαστε επίσης αποφασισμένοι να μην μας μεταχειρίζονται ως αποικία χρέους που θα υποφέρει, από τους δανειστές.

Η αρχή της μεγαλύτερης λιτότητας για την πιο αδύναμη οικονομία θα ήταν ασυνήθιστη αλλά γοητευτική, αν δεν προκαλούσε τόσο πολλή άσκοπη ταλαιπωρία.
Με ερωτούν συχνά: Τι θα συμβεί αν ο μόνος τρόπος που μπορεί να εξασφαλίσετε χρηματοδότηση είναι να ξεπεράσετε τις κόκκινες γραμμές σας και να δεχθείτε τα μέτρα που θεωρείτε ότι είναι μέρος του προβλήματος, όχι η λύσης του; Πιστοί στην αρχή ότι δεν έχουμε δικαίωμα να μπλοφάρουμε, η απάντησή μου είναι η εξής: Τις γραμμές που έχουμε παρουσιάσει ως κόκκινες δεν θα τις ξεπεράσουμε. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα ήταν πραγματικά κόκκινες, αλλά απλώς μια μπλόφα.

Αλλά τι γίνεται αν αυτό προκαλεί στους ανθρώπους σας πολύ πόνο; Με ερωτούν. Σίγουρα θα πρέπει να μπλοφάρετε.

Το πρόβλημα με αυτή τη γραμμή του επιχειρήματος είναι ότι υποθέτει, μαζί με τη θεωρία των παιγνίων, ότι ζούμε μια τυραννία των συνεπειών. Διότι δεν υπάρχουν περιστατικά όταν πρέπει να κάνουμε ό, τι δεν είναι σωστό, ως μέρος στρατηγικής αλλά απλά επειδή είναι ... σωστό.

Απέναντι σε ένα τέτοιο κυνισμό η νέα ελληνική κυβέρνηση θα πρωτοτυπήσει. Θα σταματήσουμε, ανεξάρτητα από τις συνέπειες, τις διαπραγματεύσεις που είναι λάθος για την Ελλάδα και λάθος για την Ευρώπη. Το παιχνίδι «επέκτασης και υποκρισίας» που ξεκίνησε από τη στιγμή που το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα δεν ήταν πλέον δυνατόν να εξυπηρετηθεί, το 2010, θα τελειώσει.

Δεν θα υπάρξουν άλλα δάνεια - όχι μέχρι να έχουμε ένα αξιόπιστο σχέδιο για την ανάπτυξη της οικονομίας, προκειμένου να αποπληρώσουμε τα δάνεια αυτά, θα βοηθήσουμε τη μεσαία τάξη να σταθεί και πάλι στα πόδια της και να αντιμετωπίσει τη φρικτή ανθρωπιστική κρίση.

Δεν υπάρχουν άλλα προγράμματα «μεταρρύθμισης» που να στοχεύουν φτωχούς συνταξιούχους και οικογενειακά φαρμακεία, αφήνοντας την μεγάλης κλίμακας διαφθορά ανέγγιχτη.

Δεν είναι θεωρία παιγνίων όταν επιθυμείς να αλλάξεις τους κανόνες του παιχνιδιού και να υποχρεώσεις όλους τους άλλους να τους δεχθούν.

Η κυβέρνησή μας δεν έχει ζητήσει από τους εταίρους μας για μια διέξοδο στην αποπληρωμή των χρεών μας. Ζητάμε λίγους μήνες χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, που θα μας επιτρέψει να ξεκινήσουμε το έργο των μεταρρυθμίσεων τις οποίες το ευρύ ελληνικό κοινό μπορεί να αντέξει, έτσι ώστε να μπορούμε να φέρουμε πίσω την ανάπτυξη και να τερματίσουμε την αδυναμία μας να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας.

Κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι αυτή η υποχώρηση από τη θεωρία των παιγνίων υπαγορεύεται από κάποια ριζοσπαστική αριστερή ατζέντα. Δεν είναι έτσι. Η σημαντική επιρροή εδώ είναι ο Εμμανουήλ Καντ, ο Γερμανός φιλόσοφος που μας δίδαξε ότι η ορθολογική και η ελεύθερη φυγή από την αυτοκρατορία της σκοπιμότητας κάνοντας αυτό που είναι σωστό.

Πώς γνωρίζουμε ότι η μετριοπαθής ημερήσια διάταξη της πολιτικής μας, η οποία αποτελεί κόκκινη γραμμή μας, είναι σωστή από την άποψη του Καντ; Το γνωρίζουμε, κοιτάζοντας στα μάτια των πεινασμένων στους δρόμους των πόλεών μας ή εξετάζοντας την στρεσαρισμένη μεσαία τάξη μας, ή λαμβάνοντας υπόψη τα συμφέροντα των σκληρά εργαζόμενων ανθρώπων σε κάθε ευρωπαϊκό χωριό και πόλη μέσα στη νομισματική μας ένωση.

Μετά από όλα τούτα, η Ευρώπη θα ανακτήσει μόνο την ψυχή της, όταν ανακτήσει την εμπιστοσύνη του λαού βάζοντας τα συμφέροντά του στο κέντρο της σκηνής."

ΕΔΩ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ.

Οι υπογραμίσεις φυσικά έιναι δικές μου.

Οσο για τον διαπραγματευτή μας, δουλειά στο εξωτερικό , οικογένεια στο εξωτερικό, λεφτά στο εξωτερικό, στ αρχίδια του, αν πετύχει ή όχι η διαπραγμάτευση, στ αρχίδια του αν καταστραφεί η Ελλάδα.

Ως, συνεπής πανεπιστημιακός, το μόνο που υπάρχει γι αυτόν ,είναι η επαλήθευση του διδακτορικού του, τίποτε άλλο, και κανένας άλλος.

Επαναλαμβάνω,


Η Ελλάδα, στη χειρότερη της στιγμή,

διαθέτει τους χειρότερους πολιτικούς που έιχε ποτέ, ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ.

 

Καλή αντάμωση στα γουναράδικά, λαέ..

Σχόλια

18/02 17:23  gargadua
Νομίζω ότι είσαι πολύ αυστηρός.
19/02 08:52  zyzzx
Αν έχω καταλάβει καλά, το σενάριο της Κουμουνδούρου έχει ως εξής: σε περίπτωση που δεν μπορέσει να εξασφαλίσει τη λύση που προτείνει (διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, μετάθεση της πληρωμής του στο μέλλον, ρήτρα ανάπτυξης κ.ο.κ.), αν δηλαδή βρει τοίχο, τότε θα προσφύγει στο λαό για να πάρει με δημοψήφισμα την εντολή να δεχτεί ή να απορρίψει τις απαιτήσεις των δανειστών μας.

από την «Εφημερίδα των Συντακτών», 02/11/14.

Αραγε ποςα εξωτικα τρικ θα χρησιμοποιησει η χουντα του Δημοσιου για να επιβιωσει.


Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
14 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG, ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΟΥ ΚΛΠ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ.

Σ αυτή τη γωνιά του ιστοχώρου, προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη ψυχική μας ισορροπία, αντιδρώντας, και σχολιάζοντας θετικά ή αρνητικά κάθε τι που μας ενοχλεί, ή μας αρέσει.
Εχουμε ένα κανόνα.
Λέμε την αλήθεια, χωρίς φόβο , πάθος και προκαταλήψεις.
Και φυσικά λέμε τη γνώμη μας, απλά και μόνο.
Μπορεί σωστή, μπορεί λάθος, είναι η γνώμη μας, ακηδεμόνευτη, όπως ακριβώς διαμορφώνεται πρωτογενώς.
Μέσα στα πολλά που γράφουμε, θα υπάρξουν και ανοησίες, και αντικρουόμενες απόψεις, και λάθη.
Οσο θα υπάρχουν αυτά θα επιβεβαιώνουν ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις