ΗΡΑΚΛΗΣ
ελεύθερος πολίτης είναι ο ενεργός πολιτης, ελεύθερος άνθρωπος είναι ο σκεπτόμενος άνθρωπος
Σύνδεσμοι


Αφιερωμένο...
740 αναγνώστες
Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013
19:08

Ηθελα να γράψω κάτι.

Αλλά η εικόνα της αποκαθήλωσης, δεν μου επιτρέπει να σκεφτώ λογικά.

Ευτυχώς η "τόλμη" των Νεότουρκων, δεν έφτασε ποτέ στη δική μας αυλή,

περίμενε δουλικά να φύγουμε,

για να επιτεθεί στη Πόλη.

Και φυσικά αφού εμείς είχαμε φύγει, τη βρήκε ανοχύρωτη.

Αφού καθε φορά, ο άρχοντας της,

από τα τείχη έπαιρνε τις πέτρες για να τις πετάξει εναντίον μας,

όταν δεν μας συμβουλευόταν για να βρει τις λύσεις που οι κοντόφθαλμοι δεν έφταναν να δουν.

Και είχε τους Νεότουρκους για τη μεταφορά,

που τότε προσκυνούσανε τον άρχοντα,

μα έπαιρναν τις πέτρες από το ίδιο πάντα σημείο, αδυνατίζοντας τα τείχη της Κερκόπορτας.

Εμείς δεν είμαστε στους αυλικούς, κι οι συμβουλές μας πήγαιναν στο βρόντο.

Ητανε άλλοι οι συμβουλάτορες, με πιο πολλά στολίδια,

και μπάσες επιβλητικες φωνές,

που κάνανε τη σαχλαμάρα να φαντάζει άποψη.

Με καθαρή καρδιά, την άποψη μας λέγαμε,

προβλέποντας τη διπλοπροσωπεία των Νεότουρκων,

που προσκυνούσαν όπου δεν μπορούσαν να δαγκώσουν,

με υπομονή προσμένοντας να μεγαλώσουνε τα δόντια.

Και μεγαλώνανε, με του άρχοντα τις αποφάσεις.

Τα δόντια των Νεότουρκων, εμάς δεν τόλμησαν να πλησιάσουν.

Κι όταν πλησίασαν και επιχείρησαν να μας δαγκώσουν,

σπάσανε πάνω στη αντίσταση,

που είχαμε εξασκισει χρόνια στη ζωή μας.

Μόλις όμως ο άρχοντας κουράστηκε,

δεν ήξερε και από γνήσιες αντιστάσεις,

τα δόντια των Νεότουρκων, φανήκαν ισχυρά,

τόσο όσο ανίσχυρα ήτανε τα μυαλά τους.

Τι τα χρειάζονταν άλλωστε,

αυτοί είχαν κυρίους ισχυρούς που τους ανέβαζαν στα τείχη.

Και όπως τότε δεν χρειάζονταν πολύ μυαλό,

αφού η εύνοια του αφέντη  τους ανέβαζε,

τώρα π ανέβηκαν,

ανέβηκαν τρόπος του λέγειν,

κατέβηκαν τα τείχη

και έτσι φάνηκε και το δικό τους το ανάστημα,

τώρα ο αφέντης είναι εμπόδιο,

πρέπει να φύγει,

σύντομα.

Η αποκαθήλωση, με καθηλωσε.

Ημουνα απόλυτα βέβαιος ότι θα συμβεί.

Αλλο όμως να την προβλέπεις,

και άλλο να την βλέπεις.

Ολα γκρίζα, σαν το χρώμα των χαρτόκουτων.

Στ αυτιά μου ήχει μια διαταγή

" -όχι αιχμαλώτους.

- Και τα παιδια λοχαγέ;;;

- Και τα παιδια! "

Μακάρι να μη γίνει.

 

 

 

 

 

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
3 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG, ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΟΥ ΚΛΠ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ.

Σ αυτή τη γωνιά του ιστοχώρου, προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη ψυχική μας ισορροπία, αντιδρώντας, και σχολιάζοντας θετικά ή αρνητικά κάθε τι που μας ενοχλεί, ή μας αρέσει.
Εχουμε ένα κανόνα.
Λέμε την αλήθεια, χωρίς φόβο , πάθος και προκαταλήψεις.
Και φυσικά λέμε τη γνώμη μας, απλά και μόνο.
Μπορεί σωστή, μπορεί λάθος, είναι η γνώμη μας, ακηδεμόνευτη, όπως ακριβώς διαμορφώνεται πρωτογενώς.
Μέσα στα πολλά που γράφουμε, θα υπάρξουν και ανοησίες, και αντικρουόμενες απόψεις, και λάθη.
Οσο θα υπάρχουν αυτά θα επιβεβαιώνουν ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις