ΗΡΑΚΛΗΣ
ελεύθερος πολίτης είναι ο ενεργός πολιτης, ελεύθερος άνθρωπος είναι ο σκεπτόμενος άνθρωπος
Σύνδεσμοι


Η βόλτα.
793 αναγνώστες
Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013
02:49

Η ώρα περασμένη.

Στη παραλιακή στο  Παλαιό Φάληρο, ένα αυτοκίνητο κατεβαίνει στην αμμουδιά, προς το πάρκινγκ του κέντρου ΕΔΕΜ, στρίβει δεξιά στο δρομάκι παράλληλα με την ακρογιαλιά, και προχωρά σ ένα μισοσκότεινο τμήμα της παραλίας.

Σταματά βλέποντας προς τη θάλασσα, πίσω του ένα δάσος Φοινικόδεντρων, μπροστά του μια σειρά από φώτα, καθισμένα πάνω σ έχα καμβά από γλυκό ήρεμο σκοτάδι.

Στο βάθος τα φώτα της Αίγινας, και  και δίπλα του, δυο μεγάλα φωτισμένα σκαριά που μόλις έχουν βγει από το λιμάνι του Πειραιά, χαράζουν πορεία για Κρήτη.Πιο δεξιά η Σαλαμίνα, και η Καστέλλα.

Στα μπροστινά καθίσματα ένα ζευγάρι, το δεξί χέρι του οδηγού περασμένο στους ώμους της συνοδηγού.

Γύρω από τ αυτοκίνητο, αχνό  ημίφως, η απόσταση από τα φώτα του δρόμου, γλυκαίνει το μαύρο.

Από το ραδιοφωνο του αυτοκινήτου ακούγεται,

" για τις παλιές αγάπες μη μιλάς,

στα πιο μεγάλα θέλω, κάνουν πίσω...".

Για το ζευγάρι, το "θέλω" φαίνεται πως είναι αυτό.

Σάββατο βράδυ δίπλα στο κύμα,

απαλό σκοτάδι, έξω κρύο, μέσα θολά τζάμια,

αγκαλιά, ωραία τραγούδια,

και μουσικό χαλί ανάμεσα τους,

ο ήχος της θάλασσας.

Τόσο λίγα.

Ποιος ξέρει πόσο μεγάλα θέλω είναι αυτά;

Μα και ποιος νοιάζεται;

Ο έρωτας βρίσκεται στα πολύ μικρά.

Τα μεγάλα βαραίνουν το στομάχι του, δεν τα χωνεύει...

Το ραδιόφωνο συνέχιζε

"... κι εγώ σε ποντάρω, κι υστερα πάω πάσο,

σ ένα καρέ τυφλών, σ ένα καρέ τυφλών.."

Τι τα θες τα μάτια στο σκοτάδι της νύχτας;

Τη θάλασσα μπορείς να τη δεις καλλίτερα με τη καρδιά σου.

Είναι εκεί, πάντα, και περιμένει,

σαν την πολύχρονη  αγάπη.

Το ζευγάρι στο αυτοκίνητο,

έγειραν τα κεφάλια τους κοντά ο ένας στον άλλον.

Το σήμα του σταθμού, σταμάτησε τη ροή των τραγουδιών.

- Τι λες πάμε;

- Πάμε.

Το ζευγαράκι έβαλε μπροστά τ αυτοκίνητο, και βγήκε και πάλι στη παραλιακή.

Η ώρα είχε πάει 11.

Σαββατόβραδο, και καθώς περνούσαν από μπροστά μου τους είδα καθαρά.

Τους αναγνώρισα.

Ενα φιλικό μας ζευγάρι 62 χρονών, σαράντα χρόνια παντρεμένοι, με παιδιά.

Την άλλη μέρα τους είδα στη γειτονιά.

Προσποιήθηκα ότι δεν γνώριζα, και τους ρώτησα.

- Πήγατε πουθενά χτες;

- Βολτα, μου είπε ο αντρας,

περιγράφοντας και προφυλλάσοντας ό,τι έζησε χτες.

ΚΑι αμέσως, 

βάζοντας με στοργή το χέρι του στο ώμο της γυναίκας του

σα να ήθελε να τη προστατέψει από την ερώτηση,

έφυγαν αγκαλιασμένοι.

Ηθελα να συνεχίσω, και να τους ρωτήσω,

αν τους έκοψαν πολλά από τη σύνταξη, αλλά δεν το έκανα.

Αμφιβάλλω αν θα ήξεραν.

Γι αυτούς,

φαινόταν άλλωστε στα μάτια τους,

όλη η ζωή τους ήταν μία βόλτα.

 

 

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
19 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG, ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΟΥ ΚΛΠ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ.

Σ αυτή τη γωνιά του ιστοχώρου, προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη ψυχική μας ισορροπία, αντιδρώντας, και σχολιάζοντας θετικά ή αρνητικά κάθε τι που μας ενοχλεί, ή μας αρέσει.
Εχουμε ένα κανόνα.
Λέμε την αλήθεια, χωρίς φόβο , πάθος και προκαταλήψεις.
Και φυσικά λέμε τη γνώμη μας, απλά και μόνο.
Μπορεί σωστή, μπορεί λάθος, είναι η γνώμη μας, ακηδεμόνευτη, όπως ακριβώς διαμορφώνεται πρωτογενώς.
Μέσα στα πολλά που γράφουμε, θα υπάρξουν και ανοησίες, και αντικρουόμενες απόψεις, και λάθη.
Οσο θα υπάρχουν αυτά θα επιβεβαιώνουν ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις