ΗΡΑΚΛΗΣ
ελεύθερος πολίτης είναι ο ενεργός πολιτης, ελεύθερος άνθρωπος είναι ο σκεπτόμενος άνθρωπος
Σύνδεσμοι


Υπάρχουν κι αυτοί... ( Χτες, στο πατάρι του Ιανού )
1204 αναγνώστες
Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011
12:44

Σε μια κοινωνία σε κατάθλιπτική παράκρουση, σε μια κοινωνία όπου η οικονομική ανέχεια πλησιάζει ταχύτατα σε κατοχικές περιόδους, σε μια κοινωνία που η ζωή των πολιτών είναι συνδεδεμένη με το άγχος της επιβίωσης, υπαρκτό ή επιβαλλόμενο, υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να δημιουργούν καλλιτεχνικά.

Εδώ δεν έχουμε να φάμε, και πέντε νέοι άνθρωποι, τεσσερεις μουσικοί και ένας video artist, με κάλεσαν τη Πέμπτη. χτες, σε μια συναυλία που έδιναν στο πατάρι του Ιανού.

Ποιος να τρέχει τώρα, και πόσοι ενδιαφέρονται ν ακούσουν ΜΟΝΟ μουσική συνοδευμένη με εικόνες με τη μορφή video art,  να τη συνοδεύουν, οταν δεν ξέρουμε αν το εισητήριο του Σαββατιάτικου σινεμά θα το πληρώσουμε σε ευρώ ή σε δραχμές;

Εδώ ο κόσμος χάνεται κι αυτοί οι τύποι, επιμένουν να βγάζουν δίσκους με μουσική, χωρίς ένα σουξέ, χωρίς ένα πιασσάρικο στίχο, μόνο μουσική και εικόνες τίποτε άλλο.

Δεν είχα και πολύ όρεξη ήμουν και στην Αλεξανδρούπολη, που να τρέχω τώρα, ύστερα όμως θυμήθηκα ότι στη βιβλιοθήκη μου έχω κάτι περίεργα βιβλία με κάτι περίεργες ημεριμηνίες.

ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 1943

ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 1942

Για φαντάσου, αυτός ο απίθανος λαός, σε συνθήκες στρατιωτικής κατοχής, έφτιαχνε βιβλία φιλολογικού περιεχομένου, με ποιήματα, διηγήματα, και κείμενα προοδευτικά, μέσα στη μαυρίλα της κατοχής.

Θα ήταν ιεροσυλία να συγκρίνω της εκδόσεις της φιλολογικής πρωτοχρονιάς στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής, με τη χτεσινή συναυλία στον Ιανό, όμως αναλογικά, στην εποχή του οικονομικού πολέμου που ζούμε, εκδηλώσεις σαν κι αυτή αποτελούν, μικρά δείγματα, ότι ο λαός αυτός δεν παραδίνεται.

Εκανα τα αδύνατα δυνατά και πήγα.

Το πατάρι του Ιανού ήταν γεμάτο.

Τους έβλεπα όλους όσους είχαν πάει εκεί,

και τους παρομοίαζα σαν μια μαγιά τρελών που επιμένουν να ακούν μουσική,

που επιμένουν να βλέπουν τέχνη, που επιμένουν να αισθάνονται,

που επιμένουν να είναι άνθρωποι.

Η μουσική ήταν καταπληκτική, το ίδιο και τα βιντεάκια που συνόδευαν τα τραγούδια,

καινούργια όλα,

και τα τραγούδια και και τα βίντεο,

και το συναίσθημα του ρυθμού που έβγαινε μέσα από τα παιδιά ,

ακόμα και στα διαστήματα της σιωπής τους.

Τελικά αυτό ήταν.

Αυτά τα παιδιά έπαιζαν και δημιουργούσαν με τόσο πάθος,

που ο ρυθμός τους πέρναγε και στις σιωπές τους.

Και ο ρυθμός της σιωπής, είναι ρυθμός ψυχής,

δεν διδάσκεται, δεν αποκτάται, δεν αγοράζεται.

Μ αυτό το ρυθμό , γεννιέσαι, δεν γίνεσαι.

Εκείνες οι παύλες, στις παρτιτούρες των κομματιών,

ήταν πιο ρυθμικές από τις νότες.

Εβλεπες ότι αυτοί οι τύποι δεν έπαιζαν για μας,

έπαιζαν γι αυτούς.

Και δεν ήταν μαστουρομένοι με ουσίες "ροκάδες", μιμητές ξένων προτύπων.

Ηταν μπολιασμένοι από ένα ροκ ψυχικό ρυθμό,

που δεν χρειάζεται παρά μόνο νερό για να γλυστρίσει και να βγει ,

στα πλήκτρα , στις χορδές στα πιατίνια, στην οθόνη.

Ηταν αυτό που απλά μα συγκλονιστικά, μπορούμε να πούμε με μία λέξη.

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ.

Και για να είσαι καλλιτέχνης, πρέπει να έχεις ένα βασικό στοιχείο.

Να έχεις ρίζες.

Να πατάς στο σκαλί που σταμάτησαν οι άλλοι,

και ν ανεβαίνεις ένα σκαλί πιο πάνω, 

με την ελπίδα ότι πάνω σε σένα θα πατήσουν κάποιοι άλλοι,

για να πάνε αυτή τη σκάλα της μουσικής, της τέχνης, των συναισθημάτων, του ανθρώπινου πολιτισμού,

ένα σκαλί παραπάνω.

Ενα ταγκο, κι ένα βίντεο, έκλεισαν τη παράσταση,

με δυό ξαδέρφια, ένα στο πιάνο, κι ένα στο βίντεο.

- Το κομμάτι το αφιερώνουμε στους παπούδες μας Τάσο και Στράτο.

Ρίζες, ρίζες, ρίζες.

Τίποτε δεν πάει ψηλότερα,

αν έστω και ασυνείδητα δεν πατήσει σε προηγούμενα χτισίματα,

έστω και γενετικά.

Συγκινήθηκα.

Η τέχνη, παρά τη κρίση , είναι εδώ.

 

Υ.Γ.  Το ότι ο συνθέτης είναι ανηψιός μου, και ο video artist γιος μου,

παρεμβαίνει λίγο στην αντικειμενικότητα της γραφής μου.

ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ.

Βαρέθηκα πια την αντικειμενικότητα της μετριότητας.

Δεν είμαι αντικειμενικός, γιατί δεν γουστάρω να είμαι.

Είδα μια καταπληκτική καλλιτεχνική δουλειά,

και είμαι περήφανος που μετείχαν σ αυτή, τα παιδιά μας.

Παιδιά μπράβο

Τασο Σωτηράκη μπράβο

Νικο Μάργαρη μπράβο

Κώστα Γαβρά μπράβο

Βασίλη Καραγιάννη μπράβο

Τάσο Σωτηράκη μπράβο.

 

 

Σχόλια

16/12 13:11  cell
"Καλλιτέχνης θα πει να μιλάς με σιωπή
και ...ν' ακούν όλοι οι άλλοι"
http://www.youtube.com/watch?v=T0ujzD7D4yE

Να ' ναι καλά τα παιδιά...!
17/12 13:35  Irene 12
Ηρακλή συγχαρητήρια για τα παιδιά!
Παρακολούθησα την εκδήλωση και δηλώνω απέραντα ευχαριστημένη. Εύχομαι να υπάρξει και συνέχεια.
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
13 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG, ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΟΥ ΚΛΠ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ.

Σ αυτή τη γωνιά του ιστοχώρου, προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη ψυχική μας ισορροπία, αντιδρώντας, και σχολιάζοντας θετικά ή αρνητικά κάθε τι που μας ενοχλεί, ή μας αρέσει.
Εχουμε ένα κανόνα.
Λέμε την αλήθεια, χωρίς φόβο , πάθος και προκαταλήψεις.
Και φυσικά λέμε τη γνώμη μας, απλά και μόνο.
Μπορεί σωστή, μπορεί λάθος, είναι η γνώμη μας, ακηδεμόνευτη, όπως ακριβώς διαμορφώνεται πρωτογενώς.
Μέσα στα πολλά που γράφουμε, θα υπάρξουν και ανοησίες, και αντικρουόμενες απόψεις, και λάθη.
Οσο θα υπάρχουν αυτά θα επιβεβαιώνουν ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις