ΗΡΑΚΛΗΣ
ελεύθερος πολίτης είναι ο ενεργός πολιτης, ελεύθερος άνθρωπος είναι ο σκεπτόμενος άνθρωπος
Σύνδεσμοι


Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω....
1852 αναγνώστες
Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011
01:31

Ο κόσμος ήταν πάντοτε χωρισμένος σε ομάδες.

Πολλοί υποψιάζονται ότι οι ομάδες αυτές ήταν πολλές, εμείς όμως από παιδιά ξέραμε ότι οι ομάδες αυτές είναι πάντα δύο.

Αυτοί που χάνουν κι αυτοί που κερδίζουν.

Γι αυτό κι όταν θέλαμε να πάιξουμε αμπάριζα χωριζόμαστε σε δύο ομάδες.

Δεν ξέρετε τι ήταν η αμπάριζα; 

Η αμπάριζα ήταν παιχνίδι, βέβαια δεν είχε γραφικά πέμπτης γενιάς ή τρισδιάστατες απεικονήσεις, είχε όμως νικητές και ήττημένους.

Χωριζόμαστε σε δύο ομάδες, και κάθε ομάδα συγκεντρωνόταν σε μια κολώνα της ΔΕΗ, ή ένα δέντρο, τα οποία απείχαν κάποια μέτρα μεταξύ τους, συνήθως διαγώνια σε διασταυρώσεις δρόμων, ή σε απέναντι πεζοδρόμια.

Ολα τα μέλη λοιπόν της ομάδας, ακουμπούσαν το χέρι στο δέντρο ή τη κολώνα, και έβγαιναν, πήγαιναν δηλαδή προς τη μεριά της αντίπαλης ομάδας, με σκοπό να ακουμπήσουν τη μάνα, δηλαδή το στύλο της άλλης ομάδας , οπότε και τελείωνε το παιχνίδι με νικητή αυτον που κατάφερνε να ακουμπήσει- κατακτήσει τη μάνα του άλλου.

Οταν ένα παιδί "έπαιρνε αμπάριζα κι έβγαινε", δηλαδή άφηνε τη μάνα του και επιτίθετο, ο παίχτης της αντίπαλης ομάδας που άφηνε ΜΕΤΑ από αυτόν τη μάνα, μπορούσε να τον πιάσει και να τον αιχμαλωτίσει. Ο άλλος για να έχει εκείνος δικαίωμα να τον πιάσει, επρεπε να γυρίσει πίσω να ξαναπιάσει μάνα μετά από αυτόν που ήθελε να κυνηγήσει. Κάθε ομάδα είχε 4-5 παίχτες οπότε άφηναν τη μάνα κι έβγαιναν σχεδόν όλοι οι παίχτες διαδοχικά, γνωρίζοντας ποιος μπορεί να τους πιάσει και ποιον μπορούν αυτοί να πιάσουν.

Οταν κάποιος παίχτης έπιανε αντίπαλο, το παιχνίδι σταματούσε ο παίχτης έπαιρνε τον αντίπαλο στη δική του κολώνα, και αυτός έμενε εκεί μέχρι να καταφέρει καποιος της ομάδας του να ακουμπήσει τη κολώνα και να τον ελευθερώσει.

Προφανώς όταν η μία ομάδα έπιανε όλους τους παιχτες της αντίπαλης ομάδας, παρά έναν, τότε όλοι μαζί περικύκλωναν την αντίπαλη αμπάριζα, και επιχειρούσαν να πιάσουν τη κολώνα χωρίς να τους πιάσει ο μοναδικός παίχτης που την προστάτευε. Κάτι τέτοιο φυσικά ήταν αδύνατον, αφού μόλις απομάκρυνε τον ένας από τη μία πλευρά έπιανε την αμπάριζα ο άλλος από την άλλη και τελειωνε το παιχνίδι.

Ετσι λοιπόν η φράση παίρνω αμπάριζα και βγαίνω σήμαινε ότι είμαι ο πιο ισχυρός που κυνηγάω όλους όσους έχουν βγει πριν από μένα.

Τι μου ήρθε τώρα νυχτιάτικα και περιγράφω ένα παιδικό παιχνίδι, που έχει ξεχαστεί από τα παιδιά των υπολογιστών;

Το περιγράφω γιατί είναι ένα παιχνίδι που σήμερα πια παίζεται από τους μεγάλους, αλλά δυστυχώς χωρίς κανόνες.

Στο παιχνίδι μας, ξέραμε ποιος έχει πιάσει τελευταίος αμπάριζα, και άρα ήταν ισχυρότερος από μας, ξέραμε πως ο αιχμάλωτος μας, δεν θα δραπετέυσει χωρίς να έχει φτάσει στην αμπάριζα μας κάποιος δικό ςτου να τον βοηθησει, ξέραμε ποιός ήταν ο εχθρός μας, και ότι ήταν ισότιμος με μας, ξέραμε ότι το παιχνίδι τελειώνει με συγκεκριμένο τρόπο, και όταν επιτευχθούν συγκεκριμένοι στόχοι.

Δυστυχώς, τίποτε από αυτά δεν ισχύει σήμερα στη ζωή μας.

Αυθαιρεσίες, αναλγησίες, κομπινες, αθετήσεις, παραπληροφορήσεις, όλα τα καλά του Θεού, σ ένα παιχνίδι όπου ο εχθρός είνα αόρατος.

Δεν ξέρουμε ποια είναι η αμπάριζα του, ενώ εμείς είμαστε εδώ καρφωμένοι στη δική μας, δεν ξέρουμε ούτε πόσους παίχτες έχει, και αν είναι ίσοι με τους δικούς μας όπως επιβάλλει το παιχνίδι.

Σήμερα παίζουμε μία ιδιότυπη αμπάριζα όπου, η μία ομάδα από τις δύο έχει συγκεκριμένο αριθμό παιχτών και ορατή αμπάριζα, και ή άλλη ομάδα έχει άπειρο αριθμό παιχτών και αόρατη αμπάριζα.

ΚΑι να θέλεις να αγωνιστείς, σε ποια κατεύθυνση άραγε θα πρέπει να τρέξεις;

Και πόσοι από τους άπειρους έχουν πάρει αμπάριζα μετά από σένα.

Χα, χα, χα, ανοησίες.

Θυμήθηκα το παιχνίδι, γιατί εκείνο ήταν τίμιο.

Ετσι σαν μνημόσυνο σε μία εποχή, που ο άνθρωπος ντρεπόταν όταν έπαυε να είναι τέτοιος.

Μακάρι να ζήσω την εποχή που θα βρεθεί κάποιος να φωνάξει

"Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω, ρεεεεεεεεεεε"

 

Σχόλια

20/11 11:30  σεβαστη
Ωραίο Ηρακλή!
5*
20/11 16:19  bartok

Συμφωνώ με τη Σεβαστή. Βέβαια δεν λύνει κανένα από τα προβλήματά μας, ούτε προτάσεις κάνει, αλλά -εντάξει- σε blog θα τα βρούμε όλ' αυτά; Εδώ αυτοί που είναι οι "καθ' ύλην αρμόδιοι" με το βλέποντας και κάνοντας προχωρούν !
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
17 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG, ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΟΥ ΚΛΠ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ.

Σ αυτή τη γωνιά του ιστοχώρου, προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη ψυχική μας ισορροπία, αντιδρώντας, και σχολιάζοντας θετικά ή αρνητικά κάθε τι που μας ενοχλεί, ή μας αρέσει.
Εχουμε ένα κανόνα.
Λέμε την αλήθεια, χωρίς φόβο , πάθος και προκαταλήψεις.
Και φυσικά λέμε τη γνώμη μας, απλά και μόνο.
Μπορεί σωστή, μπορεί λάθος, είναι η γνώμη μας, ακηδεμόνευτη, όπως ακριβώς διαμορφώνεται πρωτογενώς.
Μέσα στα πολλά που γράφουμε, θα υπάρξουν και ανοησίες, και αντικρουόμενες απόψεις, και λάθη.
Οσο θα υπάρχουν αυτά θα επιβεβαιώνουν ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις