ΗΡΑΚΛΗΣ
ελεύθερος πολίτης είναι ο ενεργός πολιτης, ελεύθερος άνθρωπος είναι ο σκεπτόμενος άνθρωπος
Σύνδεσμοι


Αναρωτιέμαι...
1187 αναγνώστες
Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011
02:12

Γεννήθηκα το 1951.

Η Ελλάδα, μόλις έβγαινε από ένα Παγκόσμιο και έναν εμφύλιο.

Φαντάζομαι ότι ξεκίνησα να θυμάμαι από 2-3- χρονών, δηλαδή από το 1954-55.

Στίβω το μυαλό μου για να θυμηθώ κατήφεια στο σπιτικό μου, για να θυμηθώ ανέχεια, πείνα, κατάθλιψη,

μα δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτε από αυτά.

Μόνο ένα πατέρα, που ερχόταν σπίτι απομεσήμερο απ τη δουλειά, πλένονταν, πήγαινε καφενείο η και ταβέρνα, και το βράδυ στις 8 - 8.30 ύπνο.

Κάθε μέρα, ξυπνούσε το πρωι και πήγαινε για δουλειά.

Δηλαδή πήγαινε στη λαχαναγορά που τότε ήταν στου Καμπά, ένα πανέμορφο στρογγυλό κτίριο, εκεί που η Πειραιώς στρίβει για τη γέφυρα Πουλόπουλου, που το γκρέμισαν και το έκαναν μία απρόσωπη πλατεία.

Πήγαινε εκεί, ξεκλείδωνε ένα ξύλινο καροτσάκι με σιδερένιες ρόδες, το έβγαζε μπροστά στα μαγαζιά στον   εσωτερικό χώρο του στρογγυλού κτιρίου, και περίμενε.

Περίμενε να τον φωνάξουν να μεταφέρει πράγματα, και να βγάλει έτσι το μεροκάμματο.

Αλλοτε τον φώναζαν, κι άλλοτε όχι.

Αυτό σήμαινε ότι άλλοτε έφερνε λεφτά στο σπίτι, κι άλλοτε όχι.

Η μάνα αυτό το ήξερε, κι έτσι πάντα, όταν το μεροκάμματο ήταν καλό, έκρυβε ένα μέρος του, για τις δύσκολες μέρες. Δεν ήξερε από αποταμίευση, από νοικοκυρεμένη χρήσητων οικονομικών ήξερε, χωρίς να την νοιάζει πως το λένε.

Οταν μεγάλωσα, ήξερα, ότι αν ψάξω κάτω από τα σεντόνια στα ράφια της ντουλάπας, πάντα θα έβρισκα κρυμένα χρήματα, λίγο πριν η μάνα μου φωνάξει

" Τι ψάχνεις πάλι;"

Ποτέ μα ποτέ, δεν κατάλαβα ότι είμαστε φτωχοί.

Πάντοτε πίστευα ότι

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ,

ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ.

Πρωτάκουσα καυγά στο σπίτι μου, την εποχή της Χούντας.

Τότε ο πατέρας μου, ανήκε πλέον σε σωματείο φορτοεκφορτωτών, και λόγω του ότι η Χούντα έκανε μεγάλες εισαγωγές ζάχαρης, είχανε πολύ δουλειά, γιατί ξεφορτώνανε τα τσουβάλια από τις νταλίκες, με τις πλάτες τους.

Πολύ δουλειά, αρκετό μεροκάμματο, και επειδη οι μέρες της φτώχειας δεν ήταν μακρυά, η διαχείριση των "πλεονασμάτων", εκανε την οικογένεια να μπορεί να αγοράσει ένα οικόπεδο στα Σπάτα.

Η επιλογή του οικοπέδου, ή και η μη επιλογή μιας γκαρσονιέρας στη Καλλιθέα, ήταν οι αφορμές μερικών καυγάδων, ενός είδους άγνωστου μέχρι εκείνη τη στιγμή στο σπίτι μας.Τότε πρωτοκατάλαβα γιατί "το χρήμα φέρνει γκρινια" και όχι η φτώχια.

Από το σπίτι μου έφυγα στα 29, γιατί παντρεύτηκα.

Μέχρι τότε, από το 1951 μέχρι το 1979, είχαν γίνει στην Ελλάδα, μια δυο υποτιμήσεις της δραχμής, μια δυο δικτατορίες, ανένδοτος, χούντα, και τόσα άλλα, όπως οι διώξεις του 55 στη Κωνσταντινούπολη, Κύπρος, και λοιπά.

Είναι περίεργο, αλλά, ποτέ όλα αυτό το καιρό, δεν ένοιωσα ούτε εγώ ούτε η οικογένεια μου, ΑΠΟΓΝΩΣΗ.

Το 1961, η οικογένεια ζούσε σε μία παράγκα, ένα δωμάτιο 4χ4, έξω αριστερά μία κουζίνα 2χ2,5 και έξω δεξιά μία τουαλέτα 1χ1, με ένα καρφί δίπλα στη λεκάνη για να καρφώνουμε τα κομμάτια εφημερίδας για το σκούπισμα.

4 άτομα σ αυτές τις συνθήκες, με ένα εργαζόμενο περιαστασιακά, και όμως το Σάββατο απαραίτητα μας περίμενε η έξοδος στη ταβέρνα του Κούλα, ή του Καστάνη ή αργότερα το υπόγειο του Τριαντόπουλου και πιο σύγχρονα η ταβέρνα στην άσφαλτο. ( Ασφαλτος ήταν το όνομα της οδού Πειραιώς, στο ύψος του Ταύρου ).

Οταν φεύγαμε από το σπίτι για να παίξουμε, ή μόνη συμβουλή της μάνας ήταν "μη πάτε στην άσφαλτο". Ούτε παρακολούθηση , ούτε απαγορεύσεις.

Γιατί τα γράφω όλα τούτα φίλε;

Γιατί αναρωτιέμαι.

Μια χώρα, με πολλαπλάσιο πλούτο από τον τότε,

μια χώρα με απείρως καλλίτερες συνθήκες διαβίωσης από τότε,

μια χώρα με καλλίτερες δυνατότητες από τότε,

κατάφερε να γίνει μια χώρα βουτηγμένη

στη κατάθλιψη, την απελπισία, την κατήφεια, και την απόγνωση.

Πόσο χειρότερα μπορεί να είναι τα πράγματα από την εποχή που ο Μαρκεζίνης υποτίμησε κατά 50% τη δραχμή;

Που ο Σημίτης υποτίμησε τη δραχμή;

Που ο πληθωρισμός έτρεχε με 22 και 25%, μόλις πριν μια δεκάδα χρόνια;

Πόσα χειρότερα είναι όπου ο αναλφαβητισμός ήταν στο 30%, και σήμερα είναι 0%;

Που τα Πανεπιστήμια ήταν δύο , και τώρα είναι σαράνταδυο;

Αναρωτιέμαι,

Δεν είναι πλούτος, προστιθέμενη αξία, που κάθε σπίτι έχει τουλάχιστον δύο πτυχία, που το κάθε σπίτι έχει τουλάχιστον δύο ξένες γλώσσες, που το κάθε σπίτι έχει μεταπτυχιακά, διδακτορικά, μουσικές, γυμναστικές, δεν είναι όλα αυτά, αξίες που έχουν ενσωματωθεί στις προσωπικότητες μας, αξίες που δεν μεταβάλλονται, ούτε μειώνονται λόγω του κρατικού χρέους;

Πως έχουν καταφέρει και αυτός ο λαός με αυτά τα προσόντα, δεν γελάει;

Μήπως δεν εκλεβαν και δεν ξεπουλούσαν πάντα αυτή τη χώρα όλοι οι ταγοί της;

Αναρωτιέμαι.

Αναρωτιέμαι και ξαναγυρνάω στις ρίζες για να βρω την ηρεμία μου.

Ξαναγυρνάω, να ενώσω τις ρίζες, που μου έκανε κομμάτια η πρόοδος και οι προοδευτικοί.

Οχι, δεν πρέπει να πτωχεύσουμε από συναισθήματα τις οικογένειες.

Πρέπει να ξανααισθανθούμε χωρίς vistual reality καταστάσεις.

Σ αγαπώ

ΚΑι αντί για το Vilagge center, 

επιλέγω  τη βόλτα στο δρομάκι στο Καβούρι,

για να σου δείξω, εκεί στις παρυφές του δρόμου,

τ ανθισμένα κυκλάμινα, μη κόψεις πολλά, να τα δουν και οι άλλοι.

Που, δεν μπορεί, κάποια μέρα θάρθουν.

Απλά, αναρωτιέμαι, πότε...

 

Σχόλια

27/09 09:24  test
Ηρακλή είναι άδικο να ταυτίζουμε την καλλιτεχνική προσφορά του Άκη Πάνου (που για μένα είναι κολλοσιαία για την ελληνική μουσική κουλτούρα) με την ανθρώπινη που όπου όλοι μας είχε τις αδυναμίες του. Αν ο Νίκος όπως τρυφερά τον αποκαλείς είχε εκτελεσθεί μερικούς μήνες μετά την δίκη του, σήμερα θα ήταν ένας από τους εκατοντάδες δολοφόνους που σκότωσαν για λόγους που δεν δικαιολογούν αφαίρεση ανθρώπινης ζωής. Αντίθετα ο Άκης Πάνου που σκότωσε για ακόμα πιο άδικο λόγο τον πατέρα του εγγονού του, σε αντίθεση με τον Κοεμτζή, είχε προλάβει να δείξει και την καλή πλευρά του εαυτού του σαν καλλιτεχνικός δημιουργός.
Ο ΄΄Νίκος΄΄ ήταν ένας από τους άπειρους έλληνες μάγκες του πισινού που δεν εκτιμούσαν την ανθρώπινη ύπαρξη αν δεν υποκλεινόταν στον κουτσαβακισμό τους.
Ο θεός να συγχωρέσει και τους δυο γι'α υτά που έκαναν, αλλά η σύγκριση είναι άνιση. Όσο για τον Σαββόπουλο είναι ντροπή να τον καταδικάζουμε επειδή δεν ακολουθεί το αριστερό παρελθόν του. Από τότε που εμφανίσθηκε κανείς δεν τον ξεπέρασε, εκτός βέβαια και αν η μουσική δεν σε ενδιαφέρει σαν τέχνη και η συμπεριφορά των ατόμων θα πρέπει να συνάδει με το ιστορικό παρελθόν των τραγουδιών που έγραψαν.
Λιάρος
27/09 09:24  shareholder-cs
Ηρακλή τότε ο Ελληνας τι να φοβηθεί;
Ηξερε να βγαλει πέντε δραχμές και το φαϊ του απ το τίποτα. Ηξερε να μαζέψει στο βουνό χόρτα, μανιτάρια, σπαράγγια, σβιρνιές, σαλιγκάρια. Ηξερε να ψαρέψει και να κυνηγήσει. Ηξερε να ζυμώσει ψωμί, να ψησει μια πίττα, να φτιάξει γλυκό του κουταλιού. Ηξερε να εχει πέντε-δεκα κότες, είχε κουνέλια, είχε γουρούνι, και μια κατσίκα για το γάλα. Είχε στο κηπο του πέντε ζαρζαβατικά, μια συκιά, δυο μυγδαλιές, ένα φρούτο. Ηξερε να πήξει μυζήθρα και τυρί και γιαούρτι, να κάνει τραχανά, και να βγαλει ούζο και κρασί. Ηξερε να υφάνει στον αργαλειό, να πλέξει ένα πουλόβερ στο παιδί, να καρικώσει τις κάλτσες και το σωβρακο. Ηξερε να ασβεστώσει το σπίτι του. Ειχε άλογο ή γαιδούρι. Ηξερε να κάνει τα παλιόλαδα σαπούνι πράσινο. Δεν ντρεπότανε να είναι πλανόδιος, μανάβης, τσαγκάρης, λατερνατζής. Και μπορούσε να υπολογίζει και στη βοήθεια του γείτονα.

Σημερα, μετά 30 χρόνια μεταπολίτευσης τον μάθανε να ξέρει μόνο να περιμένει κάθε μήνα το μισθό ή τη σύνταξη για να αγοράσει τα πάντα. Χωρίς μισθό είναι χαμένος...
27/09 10:03  shareholder-cs
Για να μη θυμηθώ κι άλλα οπως μέλι, χυλοπίτες, λουκάνικα, πορτοκάλια και λεμόνια, μαιντανο και κρεμμυδάκια, ελιές και λάδι...
Δεκάρα να μην έμπαινε στο σπίτι, τουλάχιστον το φαϊ υπήρχε...
27/09 13:35  EML
τοτε χαλαγαμε αυτο που είχαμε απο το 80 και μετα που λεει και το τραγουδι χαλαμε αυτα που δεν εχουμε και δανειζομαστε. Ετσι λοιπον και το σπιτι σου Ηρακλη εχει 2 τηλεορασεις , 2 αυτοκινητα εξοχικο ρουχα να φανε και οι κοτες κοκ Εκει στηριχτηκε το συστημα και ετσι μαθαμε. Ηρθε και ενα 99 και καταφερε και πήρε ένα κομματι του λίπους και θα έρθει και ενα 2014 που θα φάει το αλλο τεραστιο λιπος αυτό των ακινητων. Αυτη την στιγμη ήρθε η ωρα να πληρωσουμε αυτά που χαλάσαμε και δεν ειχαμε. Το κακο ειναι πως τα θεωρουμε δεδομένα... Το προβλημα δεν ειναι ελληνικό φυσικά αλλα απο εμας ξεκινησε και ελπιζω να μην παρει σαρκα και οστα σε παγκοσμια κλιμακα μιας και δεν υπάρχει χρονικος οριζοντας..
27/09 20:15  ΝίκοςΤ
Καλησπέρα Ηρακλή. Εγώ λοιπόν γεννήθηκα το 1952 στο Περιστέρι, βίοι παράλληλοι λοιπόν. Απλά δεν υπήρχε η δυνατότητα ταβέρνας, τα άλλα τα ίδια. Για να δούμε μερικές ουσιώδεις διαφορές, που βοηθούσαν τον φτωχό να μην πέσει στην κατάθλιψη. Ήξερες τον γείτονα, έτρεχες στην αρρώστια και στον θάνατο του, πήγαινες ψωμί και νερό στον νέο εσωτερικό μετανάστη που ερχόταν από την Αρκαδία ή την Ήπειρο. Περνούσες και καθόσουν να ακούσεις τις γριές στις παράγκες στα προσφυγικά. Ο έμπορος έπαιρνε λογιστή αριστερό, μπορεί να ήταν φοβισμένος αλλά είχε το τεκμήριο της εντιμότητας. Στο γυμνάσιο 80 αγόρια στο τμήμα, με την ίδια φτώχεια και τον ίδιο πόθο να ξεφύγουν. Και να μην γράψω άλλα, θα πουν ότι έχω επηρεαστεί από τον Ιταλικό νεορεαλισμό
Τι από αυτά έμεινε σήμερα Ηρακλή; Τίποτα αγαπητέ, απολύτως τίποτα.
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
19 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG, ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΟΥ ΚΛΠ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ.

Σ αυτή τη γωνιά του ιστοχώρου, προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη ψυχική μας ισορροπία, αντιδρώντας, και σχολιάζοντας θετικά ή αρνητικά κάθε τι που μας ενοχλεί, ή μας αρέσει.
Εχουμε ένα κανόνα.
Λέμε την αλήθεια, χωρίς φόβο , πάθος και προκαταλήψεις.
Και φυσικά λέμε τη γνώμη μας, απλά και μόνο.
Μπορεί σωστή, μπορεί λάθος, είναι η γνώμη μας, ακηδεμόνευτη, όπως ακριβώς διαμορφώνεται πρωτογενώς.
Μέσα στα πολλά που γράφουμε, θα υπάρξουν και ανοησίες, και αντικρουόμενες απόψεις, και λάθη.
Οσο θα υπάρχουν αυτά θα επιβεβαιώνουν ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις