ΗΡΑΚΛΗΣ
ελεύθερος πολίτης είναι ο ενεργός πολιτης, ελεύθερος άνθρωπος είναι ο σκεπτόμενος άνθρωπος
Σύνδεσμοι


Η ποιότητα της φτώχιας.
1610 αναγνώστες
Κυριακή, 10 Απριλίου 2011
14:44

1965, δεκατεσσάρης τότε, πήγαινα σχολείο, κάναμε μόνο απόγευμα, γιατί το γυμνάσιο μας στεγαζόταν με νοίκι σε ένα ιδωτικό δημοτικό, γύριζα σπίτι, και την άλλη μέρα πάλι το ίδιο.

Ο πατέρας μου, τη μόνη κοινωνική υπηρεσία που χρησιμοποίησε στη ζωή του ήταν το ΙΚΑ. Το πλήρωνε, κι εκείνο τον περίθαλπτε και τον συνταξιοδότησε.

Κάθε μέρα, ξεκίναγε για τη δουλειά, χαμάλης ήτανε, περιμένοντας ότι όλο και κάποιος θα θέλει να κουβαλήσει πράγματα, και έτσι θα κάνει κι αυτός μεροκάματο.

Αλλες μέρες ερχόταν με πολλά, σχετικά λεφτά, άλλες χωρίς ούτε μία δραχμή.

Πέρασε 35 χρόνια δουλειάς, χωρίς ουτέ μία μέρα να είχε τη σιγουριά ότι αύριο θα έχει μεροκάματο.

Από δύο χρονών, που έφυγε από το χωριό του το Μπαξέκιοι στην Πόλη, μέχρι που πέθανε, ποτέ δεν έιχε σιγουριά για την επόμενη μέρα.

Ηταν , και παρέμεινε οικονομικά φτωχός.

Ψυχολογικά όμως κατά ένα περίεργο τρόπο, ήταν πάντα ο ένας , ο μοναδικός.

Ηταν δηλαδή ένας ψυχολογικά πλούσιος, οικονομικός φτωχός.

ΚΑι αυτό τελικά είναι που διαφέρει μεταξύ του μεταπολεμικού φτωχού στην Ελλάδα,

με τον σημερινό νεοφτωχό στην ίδια χώρα.

Οτι ο σημερινός φτωχός, είναι πρώτα,ψυχολογικά φτωχός.

Μπορεί οικονομικά να είναι σε καλή κατάσταση, όμως το σύστημα, έχει καταφέρει να τον εξοντώσει ψυχολογικά, πριν του αφαιρέσει την οικονομική δύναμη.

Παθαίνουν κατάθλιψη οι δημόσιοι υπάλληλοι, όταν σκέφτονται ότι μπορεί να τους απολύσουν.

Είναι αστείο.

Ο πατέρας μου δεν έιχε κατάθλιψη, αλλά ούτε και απολύθηκε ποτέ, αφού ποτέ κανένας ποτέ δεν τον προσέλαβε.

Με τα σημερινά δεδομένα, έκανε ημερήσιες δυμβάσεις έργου, μόνο που δεν το ήξερε.

Μια κοινωνία ολόκληρη, με ιδιωτικές καταθέσεις 254 δις,

έχει πέσει σε κατάθλιψη, εξ αιτίας της οικονομικής κατάστασης!!

Η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι καταθλιπτική, αλλά, ΄μηπως ήταν καλύτερη, μόλις βγήκε από τον εμφύλιο;;

Μήπως ήταν καλύτερη το 60 με τις μετανα στεύσεις, πότε ήταν καλύτερα η χώρα;;;;

Ποτέ.

Χρωστάμε σαν χώρα, από τη πρώτη μέρα που γίναμε ανεξάρτητο κράτος, τα δάνεια τα κλέβουνε οι ντόπιοι εξουσιαστές, που σχεδόν πάντοτε ήταν δούλοι των κατακτητών και βασανιστές του λαού, από τον Γεννάδιο και τον Μαυροκορδάτο μέχρι Σούτσους Ράληδες Γερουλάνους κλπ.

Ομως ποτέ τουλάχιστον απ όσο διαβάζω, και από το 1960 απ όσο προσωπικά ζω, δεν έχω δει τέτοια ψυχολογική υποδούλωση των Ελλήνων στη μοίρα τους.

Εχουμε καταντήσει ένα ΕΘνος, ψυχολογικά φτωχών, εν αναμονή μιας οικονομικής φτώχιας, που ακόμα βρίσκεται στην είσοδο.

ΚΑι γι αυτό το λόγο, όχι μόνο δεν πολεμάμε, αλλά επί πλέον, μέσα από τις συζητήσεις μας, μεταφέρουμε τη μιζέρια μας και τη ψυχολογική μας καταράκωση, και σε όσους άλλους τυχαίνει να μιλήσουν μαζί μας, και ακομα δεν έχουν καταθλιβεί από τις συμπληγάδες των ΜΜΕ, των ειδικών και των πολιτικών μας.

Αναπαραγουμε τη ψυχολογική υποταγή, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, και προετοιμάζουμε έτσι την ευκολότερη αποδοχή της οικονομικής υποταγής.

Παράδειγμα.

Αύριο ο Πρωθυπουργός δηλώνει:

"Η Ελλάς , μετά από επαφές  με τη Τουρκία,  την Αμερικη, τη Γερμανία, την ΒΡ, και την ΣΕΛΛ,  υπέγραφει συμφωνία εκμίσθωσης των δικαιωμάτων έρευνας και εξώρυξης στο ΑΙγαίο και στην Ελληνική ΑΟΖ, από τις ξένες εταιρίες, με εφ απάξ αμοιβή του Ελληνικού κράτους 60 δις ευρώ, και ποσοστό συμμετοχής στα παραγώμενα προιόντα 10%.

Η εφ άπαξ αμοιβή ήδη εισπράχθηκε και χρησιμοποιήθηκε στο σύνολο της για την εξόφληση του δημόσιου χρέους, με ;αποτέλεσμα αυτό να φτάσει πλέον το 95% του ΑΕΠ, και συνεπώς να είνα διαχειρήσιμο χωρίς την επιβολή πρόσθετων μέτρων.

Επί πλέον επιστρέφονται οι περικοπές στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων δεδόμένου ότι εξέλειπαν οι λόγοι που είχαν αυτές επιβληθεί."

Με το ψυχολογικό βάρος που έχει συσωρευτεί στη ψυχή του κάθε Ελληνα, αυτή η ανακοίνωση θα φανεί σαν λύτρωση.

Να ποια είναι η διαφορά λοιπόν  της εποχής μας από εκείνη της δεκαετίας του 50 - 60.

Τότε υπήρχε ελπίδα, αλλά υπήρχε και πίστη, ότι υπάρχουν φορείς της ελπίδας αυτής.

Κι ας μην υπήρχαν χρήματα, και ο κόσμος έφευγε στα κάτεργα της Γερμανίας.

Σήμερα,

ΜΑΣ ΕΚΑΝΑΝ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΨΑΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΡΑΤΗ ΕΛΠΙΔΑ.

Μας, ξερίζωσαν τα ψυχολογικά μας στηρίγματα, και μας έκαναν εύκολα θύματα της οικονομικής φτώχιας.

Μεγάλωσα σε παράγκες.

Πιστέψτε με, ψυχολογική φτώχια δεν είχα νοιώσει ποτέ.

Ούτε και τώρα νοιώθω, γι αυτό είμαι εδώ και γράφω.

Για να ξεφύγουμε όλοι μαζί από τη παγίδα της επιβολής της λογικής της απελπισίας.

Ο πατέρας μου, 35 χρόνια επί 365 μέρες, δεν ήξερε αν αυριο θα έχει μεροκάματο, και δεν απελπίστηκε ποτέ.

Εμείς, είμαστε σε χειρότερη κατάσταση;;

Αν όχι, τότε,

ψηλα το κεφάλι.

Η ποιότητα της φτώχιας, είναι που τρελαίνει  τους δυνάστες!!!

 

Σχόλια

10/04 17:30  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Εξαιρετικό κείμενο φιλτατε!
Να συμπλήρώσω ότι <τότε> η ομάδα ποδοσφαίρου της γειτονιάς σου είχε τον τιμητικό τίτλο "φονέας γιγάντων" και η ομάδα μπάσκετ της δικής μου γειτονιάς (Παγκράτι) κατακτούσε τίτλους...
Και οι δυο ομάδες με ερασιτέχνες (οιονεί ξυπόλυτους) παίκτες από το "φυτώριο" της περιοχής προφανώς όχι "ψυχολογικά φτωχούς"!..
10/04 18:56  Μαικήνας
Σωστός. Παρα πολύ σωστή η διάσταση της ψυχολογικής φτώχιας που αναδεικνύεις.
Αναρωτιέμαι μοναχά αν έχουμε και εμείς ευθύνη που πιστέψαμε το παραμύθι της εύκολης ζωής. Μήπως πουλήσαμε και εμείς λιγουλάκι τη ψυχή μας.
10/04 20:58  Ηρακλής
Πάντα κάθε ευθύνη έχει δύο συμμετέχοντες. Ποτέ δεν φταίει ένας.
Τριαντάφυλλε, τι ομάδα κι αυτή με το Λάνθιμο και τα άλλα τα παιδιά. Πρωταγωνιστές Παγκράτι και Σπόρτιγκ.
11/04 14:42  memories
πολυ πολυ σωστο. Ψυχικα αρρωστοι. Γκεμπελς ...ειναι αδυνατον να πεισεις ενα λαο με μικρα ψεμματα αλλα με πολυ μεγαλα
11/04 18:02  σεβαστη
Αρχισε η αντίστροφη μέτρηση;
Μαζί σου Ηρακλή!
11/04 20:51  soulmannOR
Καλησπερα αγαπητε ηρακλη.το ρηθεν απο τις γραφες λεει.¨ουκ επ΄αρτον ζησεται μονο ανθρωπος¨.ο αρτος χρειαζεται για την επιβιωση του ανθρωπου,αλλα η ζωη ειναι διψα
και εχει χρειαν πηγη υδατος αλλομενου εις ζωην αιωνιον.πως ειναι δυνατον κατι το υλικον να ξεδιψα το νοητον;οταν ολη η ανθρωποτητα εστρεψε το βλεμμα μονο στον αρτο,η ψυχη δεν ζει,πεθαινει.γιαυτο υπαρχει αυτο στην εποχη μασ.η κριση αγαπητε ηρακλη ειναι κριση των αθεων.αυτοι την δημιουργησαν και δεν προκειται να βρουν λυση γιατι μισουν πρωτα τον θεο και μετα την εικονα του,τον ανθρωπο.λυση υπαρχει με ανθρωπινες σπιθες δεν βγηκε ποτε ακρη,μονο η σπιθα του σταυρου μπορει να αλλαξει την ανθρωποτητα.
12/04 07:59  Ηρακλής
soulmannOR
Δεν πιστεύω την άποψη που εκφράζεις, με το τρόπο που καταλαβαίνω ότι την εκφράζεις.Η πίστη είναι το ζήτημα για μένα και όχι η πηγή έμπνευσης της. Θα γράψω σχετικά.
18/04 12:03  vdim10
Εξ 'εξοστρακισμού του κειμένου αυτού στα mail μου, δηλώνω παρών στο αξιόλογο blog σας.

Παλαιότερα, σαν απάντηση σε ένα κείμενο με τίτλο " Επιτέλους φτωχοί" που κυκλοφόρησε αρκούντως στο διαδίκτυο, είχα απαντήσει με το
ακόλουθο - επικρότηση σαφής των όσων γράφετε αλλά και με μια υποσημείωση της διαφοράς του τότε, με το τώρα- γράμμα :


Γεννήθηκα νιώθοντας πλούσιος.

Μικρός όταν ήμουν, μέναμε όλοι στο ίδιο σπίτι με τον παππού και την γιαγιά. Είχαμε πάντοτε φαγητό και τα ΣΚ πηγαίναμε σινεμά, ιδίως το καλοκαίρι.
Βοηθούσε και ο παππούς μου που δούλευε μέχρι τα 79 του χρόνια το κουρείο στη λεωφόρο Στρατού - καλντερίμι τότε - ξυρίζοντας και κουρεύοντας κάποιους της κλάσης του.

Καμιά φορά ίσως ζόριζαν λίγο τα οικονομικά γιατί θυμάμαι που μας δασκάλευαν οι μανάδες μας να τρέχουμε γύρω -γύρω στο καραβάκι που μας πήγαινε στην Περαία για μπάνιο. Αυτό μπέρδευε το μούτσο με τα εισιτήρια και όλο και κάποια παιδιά ταξίδευαν τζάμπα. Δεν είχε σημασία ποια παιδιά .Σήμερα εγώ ,αύριο οι φίλοι μου .Έτσι κι αλλιώς πηγαίναμε όλοι οι γείτονες μαζί.
Αυτό δεν κράτησε πολύ γιατί γίναμε ακόμη πιο πλούσιοι και έβαλε η γειτονιά πούλμαν- μάγκιρους ντόιτς- που μας πήγαινε στην Περαία κάθε πρωί για 15 ημέρες το καλοκαίρι.

Δεν είχα ιδέα από φτώχεια , αφού οι διαφοροποιήσεις στον περίγυρο του μικρόκοσμου της γειτονιάς ήταν σχεδόν ανύπαρκτες.
Έχασα τον κήπο της Εδέμ όταν μετακομίσαμε σε άλλη πόλη ,σε διαμέρισμα χωρίς κήπο, μέσα σε βαθειά θλίψη που απαλύνθηκε ελαφρά με ένα ποδήλατο eska-velamos.

Τα πράγματα όμως άλλαξαν. Οι γειτονιές δε βάζουν λεωφορεία πια. Όλοι οι γνωστοί μου πάνε ο καθένας μόνος του στη θάλασσα. Πολλές φορές ακόμη και η γυναίκα μου πηγαίνει αυτή με το δικό της και εγώ με το δικό μου ,δεν βολεύουν ακριβώς οι ώρες βλέπεις.
Σινεμά σπάνια πια. Όλοι έχουν home theatre.Oχι ότι και στο ίδιο σπίτι κάθονται όλοι στην ίδια τηλεόραση .Έχει ο καθένας δική του.
Κανένας παππούς δεν δουλεύει μέχρι τα 80 –παίρνει βλέπεις σύνταξη –έστω μικρή, από κάπου. Τότε δεν υπήρχαν σ
18/04 12:07  vdim10
συντάξεις για τους περισσότερους και τους γέρους έπρεπε να τους συντηρούν τα παιδιά τους.
Η ιδέα όλης της τωρινής γειτονιάς σε ένα πούλμαν να πηγαίνει εκδρομή μου προκαλεί ένα σφίξιμο στο στομάχι. Δε θέλω να ανεχτώ κάποιους ούτε απλά να βαρεθώ με κάποιους άλλους.
Αυτό δεν είναι κακό από μόνο του . Η πολυπλοκότητα της ζωής μας έχει προκαλέσει μεγάλες διαφοροποιήσεις στις ανάγκες μας.
Προτιμώ τη σιωπή από την κοινότυπη φλυαρία ,τη μοναξιά από την κενότητα . Οι μουσικές των κοινόχρηστων χώρων σπάνια μου προκαλούν ευχαρίστηση.
Η τότε απλότητα ήταν εύπεπτη και εύκολα τη μοιράζονταν κοινωνίες που είχαν την ίδια- περιορισμένη -πληροφόρηση και περίπου τα ίδια συνηθισμένα ενδιαφέροντα ,τις ίδιες εμπειρίες.
Οι 9 στους 10 κατοίκους ενός χωριού είχαν ζήσει την ίδια απαράλλακτη κοινωνική ζωή, γνώριζαν τα ίδια θέματα και μόνον αυτά ,άκουγαν-σπάνια-την ίδια και μόνη μουσική. Δεν ήξεραν κάτι άλλο. Όσοι άντρες είχαν χόμπι αυτό ήταν το καφενείο και το κυνήγι, οι γυναίκες ήταν στο σόμπορο.
Το δέντρο της γνώσης όμως στοιχειώνει τους ανθρώπους χιλιάδες χρόνια τώρα.
Το δάγκωμα του μήλου δεν έχει επιστροφή.
Ελάχιστοι θα γνωριστούν με το μεγαλείο.
Κάποιοι ,οι λιγότεροι , θα βρεθούν πιο κοντά στην αυτογνωσία και την ηδονή που δεν θα συνοδεύεται από το ανικανοποίητο και την απληστία .
Οι περισσότεροι θα κολλήσουν στην επιφάνεια της ηδονής των δερμάτινων καθισμάτων, της ενδελεχούς αποτρίχωσης και των φετιχιστικών εσωρούχων ,στην ματαιοδοξία της κοινωνικής ανέλιξης στην κλίμακα της απαστράπτουσας κενότητας των επιφανών φελλών. Και ανάλογα με τις συνθήκες των καιρών ίσως βιώσουν την οδύνη του ανικανοποίητου η της απώλειας .
Το διακύβευμα τόσο στην υλική φτώχεια όσο και στον πλούτο είναι η παιδεία με την οποία θα τα διαχειριστούμε.
Κανένας μας όμως δε θα ξαναγυρίσει ποτέ στην αθωότητα της άγνοιας.

Με εκτίμηση
Β.Δ

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
21 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG, ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΟΥ ΚΛΠ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ.

Σ αυτή τη γωνιά του ιστοχώρου, προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη ψυχική μας ισορροπία, αντιδρώντας, και σχολιάζοντας θετικά ή αρνητικά κάθε τι που μας ενοχλεί, ή μας αρέσει.
Εχουμε ένα κανόνα.
Λέμε την αλήθεια, χωρίς φόβο , πάθος και προκαταλήψεις.
Και φυσικά λέμε τη γνώμη μας, απλά και μόνο.
Μπορεί σωστή, μπορεί λάθος, είναι η γνώμη μας, ακηδεμόνευτη, όπως ακριβώς διαμορφώνεται πρωτογενώς.
Μέσα στα πολλά που γράφουμε, θα υπάρξουν και ανοησίες, και αντικρουόμενες απόψεις, και λάθη.
Οσο θα υπάρχουν αυτά θα επιβεβαιώνουν ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις