ΗΡΑΚΛΗΣ
ελεύθερος πολίτης είναι ο ενεργός πολιτης, ελεύθερος άνθρωπος είναι ο σκεπτόμενος άνθρωπος
Σύνδεσμοι


Τι να γιορτάσω αύριο;
1323 αναγνώστες
Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009
13:04

Εχω μπερδευτεί.

Τι να γιορτάσω αύριο; Τη γέννηση του Χριστού ή τη γέννηση του Ήλιου;

Σε Χριστιανική εκκλησία;

Η στον αρχαίο Ναό που βρίσκεται κάτω από τα θεμέλια της;

Η μήπως να γιορτάσω το δίκαιο του ισχυροτέρου;

Δεν βαριέστε.

Τίποτε δεν υπήρξε σ αυτό το πλανήτη αταξικό από τότε που εμφανίστηκε ζωή,

γιατί να εξαιρείται η θρησκεία;

Παντού η ταξική επικράτηση του ισχυρότερου, του υγιέστερου, του νεότερου.

Αμες δε γεσόμεθα πολλώ κάρρονες, αλλά μερικοί γεσόμεθα περισσότερο, λόγω τάξης, θρησκείας, εθνότητας, πλούτου.

Αυτή είναι η ζωή.

Ας ευχηθώ λοιπόν στη ζωή της γαζέλας, που αυτή τη στιγμή σε κάποια γωνιά της Αφρικής, την κυνηγά μία τίγρη, να μπορέσει να ξεφύγει από τα δόντια της.

Αλλά θα πρέπει να ευχηθώ και στην τίγρη, να βρει τρόπο να χορτάσει τη πείνα της.

Ας ευχηθώ, όση ώρα γράφω το άρθρο, να πεθάνει κάθε 12 δευτερόλεπτα και όχι κάθε έξι,

ένα παιδί από πείνα.

Ας ευχηθώ υγεία και ευτυχία στους κατοίκους του Βόρειου ημισφαίριου,

γιατί για τους κατοίκους του Νότιου τέτοια ευχή από μένα θα είναι ύβρις.

Τελικά, μάλλον δεν θα γιορτάσω τίποτε.

Δυο δισεκατομύρια χρόνια από τον Ηλιο , και δυό χιλιάδες χρόνια από το Χριστό, έτσι κι αλλιώς χαίρι και προκοπή, που έλεγε και η γιαγιά μου,  δεν είδαμε.

Και εδώ που τα λέμε, αν,  αυτοί που είναι Θεοί, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε για όλα τα δεινά του κόσμου, τότε τι περιμένω ο κόπανος;

Να μας σώσει ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου;

- Μαρία , έτοιμη η γαλοπούλα;

- Ετοιμη

Λοιπόν σας αφήνω.

Ευχές μέσα από τη καρδιά μου,

αλλά όχι μέσα από το στομάχι μου,

α, ολα κι όλα,

άλλο ευχές,  κι άλλο φαγοπότι!!!!!!!!!

 

( Και αγοράστε και κανένα ΚΕΦΑΛΑΙΟ !)

 

 

Σχόλια

24/12 14:24  Goldmine
Συγχαρητήρια, Ηρακλή για το άρθρο σου στο ΚΕΦΑΛΑΙΟ. Και σε άλλα με υγεία!

Μου άρεσε και η σημερινή, πρωτότυπη προβληματική σου εδώ.

Επίτρεψέ μου να φωτίσω και την αισιόδοξη πλευρά, μέσα στην όλη απογοήτευση και μαυρίλα.

Η δύναμη μας είναι στο μυαλό μας, στη σκέψη μας, στο αίμα μας...

Για να παράγουν δημιουργικό έργο αυτά χρειάζονται θετικό συντονισμό.

Η συνεχής άρνηση είναι τοξική και δηλητηριάζει.

Ας σκεφτούμε, ας οραματιστούμε κι ας προγραμματίσουμε ο καθένας στο μετερίζι του δημιουργικά πράγματα κι έχουμε το σθένος να τα αλλάξουμε όλα.

Η Ελλάδα του 1900 ήταν σε τρισάθλια κατάσταση. Κι όμως δεν σταμάτησε η εξέλιξή της. Απόδειξη πως έβγαλε μυαλά σαν το δικό σου:-)

Θα βγούμε απ΄την κρίση. Σημασία έχει να βγούμε καλύτεροι.

Πολλές ευχές στην πατριώτισσα και πάντα ωραίες εμπνεύσεις, όχι απαραίτητα αφοριστικές:-)
24/12 16:50  Frixos
24/12 17:16  Λουκρητια
Χρονια Πολλα,Ηρακλη.
24/12 18:07  zeuspower
μα τι αλλο ?

ειμαστε ακομα ζωντανοι,στην σκηνη ,σαν ροκ συγκροτημα !

θες μεγαλυτερη γιορτη ?
24/12 20:35  Ηρακλής
Χρόνια πολλά σε όλους. Χαρούμενες και υγιείς γιορτές.
Εύα, όσο πιο αντικειμενικά διαπιστώνεις τα πράγματα, τόσο πιο αισιόδοξα τα αντιμετωπίζεις.
Χαιρετισμούς και σε σένα από την πατριώτισσα.
25/12 09:32  Frixos
Χρόνια Πολλά ,

Αναζητώντας μία απάντηση στο παραπάνω ερώτημα "Τι να γιορτάσω αύριο" παραπέμπω στο παρακάτω δημοσίευμα σε εφημερίδα, το οποίο βρίσκω ενδιαφέρον.

"Το ξεχασμένο «άθλημα αληθείας»"

Tου Χρηστου Γιανναρα

"Ετι κι έτι το ερώτημα: Πώς γεννιέται, πώς προκύπτει μια Γιορτή; Το καταγωγικό γεγονός πρέπει να είναι έκρηξη συλλογικής χαράς και η χαρά να αναβιώνει, πάντοτε εκρηκτική, σε κάθε επέτειο της πρώτης έκπληξης. Σήμερα στην Ελλάδα θα στήναμε Γιορτή, αν κάπου στο υπέδαφος της γης μας εντοπιζόταν κοίτασμα πετρελαίου ή φλέβα χρυσού. Το χρήμα μάς δίνει χαρά, το χρήμα θα γιορτάζαμε.

Κάποτε ο ελληνικός ή εξελληνισμένος κόσμος, γύρω από τη Μεσόγειο, κυνηγούσε άλλες χαρές: Πάλευε να βεβαιωθεί αν και κατά πόσο ενδέχεται «αθανατίζειν το θνητόν», «μετασχείν αθανασίας το ανθρώπινον γένος», «της αθανασίας μεταλαμβάνειν». Και «αθανασία» δεν σήμαινε απεριόριστη παράταση του βίου ή κάποιαν άσαρκη συνέχιση της ύπαρξης στον εφιάλτη ενός γραμμικά ατέλειωτου χρόνου. Αθανασία σήμαινε ελευθερία της ύπαρξης από τις αναγκαιότητες που επιβάλλει η προκαθορισμένη «φύση» ή «ουσία» του κάθε υπαρκτού, ελευθερία από τον χρόνο, τον χώρο, τη φθορά, τον θάνατο.

Σε αυτό τον κόσμο κατέφθασε άγγελμα χαράς, ευ-αγγέλιο, πρόξενος Γιορτής: Τα πάντα ξεκινάνε να υπάρχουν όχι από ανερμήνευτη αναγκαιότητα, αλλά από την ελευθερία μιας αυτοσυνείδητης έλλογης θέλησης. Σε φάτνη αλόγων, στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας, η Αιτιώδης Αρχή των υπαρκτών, ο Θεός, φανερώνει την ελευθερία του από τη θεότητά του: Είναι Θεός, όχι επειδή υποχρεώνεται «εκ προηγουμένου λόγου» της θείας φύσης ή ουσίας του να είναι αυτό που είναι. Είναι Θεός επειδή είναι αγάπη, κορύφωμα ελευθερίας – η αγάπη - ελευθερία καθορίζει αυτό που είναι ο Θεός, όχι η θεότητά του. Γι’ αυτό και γίνεται άνθρωπος, χωρίς να πάψει να είναι ελευθερία αγάπης, δηλαδή υπαρκτικά απεριόριστος. Ανθρωπος, Χριστός Ιησούς, ελεύθερος από τις αναγκαιότητες και της ανθρώπινης φύσης ή ουσίας: ανασταίνεται από τους νεκρούς.

Αυτό το άγγελμα το προσλαμβάνει ο
25/12 09:33  Frixos
Αυτό το άγγελμα το προσλαμβάνει ο Ελληνας όχι σαν μια ακόμη επινόηση ερμηνευτική του οντολογικού αινίγματος, σπουδαιότερη επινόηση από την πλωτινική τριάδα (Εν-Νους-Ψυχή), τις πλατωνικές «Ιδέες», το αριστοτελικό «Πρώτον Κινούν – ταυτότητα νου και νοητού». Προσλαμβάνει το χριστιανικό ευ-αγγέλιο ο Ελληνας και γιορτάζει, σημαδεύει τη διαδοχή των αιώνων η συλλογική έκρηξη της χαράς – δεν συστήνεται ποτέ Γιορτή για φιλοσοφικές επινοήσεις. Το ευ-αγγέλιο είναι μαρτυρία μιας ανοιχτής σε επαλήθευση ιστορικής εμπειρίας: Επώνυμα πρόσωπα, με συγκεκριμένο σε τόπο και χρόνο εντοπισμό, «επόπται γεννηθέντες» των γεγονότων για τα οποία μαρτυρούν, αναλαμβάνουν να καταγράψουν τα όσα είδαν με τα μάτια τους και άκουσαν με τα αφτιά τους και ψηλάφησαν τα χέρια τους.

Δεν καταπίνεις εύκολα οποιοδήποτε θρησκευτικό ιδεολόγημα όταν έχεις πίσω σου (ή μάλλον μέσα σου, στην παιδεία σου) Πλάτωνα και Αριστοτέλη και Πλωτίνο. Ούτε γιορτάζεις χαζοχαρούμενα, αν δεν ανοίγεται μπροστά σου η δυναμική της εμπειρικής επαλήθευσης των όσων προσλαμβάνεις. Η Γέννηση του Χριστού, ενανθρώπιση του απροσπέλαστου Θεού, γίνεται για τον Ελληνα, επί αιώνες, γιορτινή έκρηξη χαράς, επειδή η πιστοποίηση του γεγονότος είναι ανοιχτή, προσφέρεται μέσα από το άθλημα της σχέσης. Το άθλημα το γνωρίζει ο Ελληνας, ξέρει ότι ψηλαφούμε την αλήθεια όχι μέσα από πληροφορίες (αυτό ισχύει μόνο για τα ιδεολογήματα), αλλά μόνο «κατά μετοχήν», όταν μετέχουμε στον τρόπο του αληθούς, στην πραγματοποίηση του αληθεύειν. Ο εκχριστιανισμός των Ελλήνων δεν αντιπροσωπεύει αλλαγή θρησκευτικών «πεποιθήσεων», αλλά αλλαγή υπαρκτικού στόχου: Από το «άθλημα αληθείας» που ήταν η μετοχή στην Εκκλησία του Δήμου, πέρασαν στο «άθλημα αληθείας» που ήταν η Εκκλησία του ευχαριστιακού σώματος.

25/12 09:33  Frixos
Κάποτε η συνέχεια της Γιορτής έσπασε. Το πώς και γιατί, είναι ερώτημα που συνοψίζει την τραγωδία του όψιμου, αφελληνισμένου Ελληνισμού και που οι Ελληνόφωνοι το απωθούμε ή το ξορκίζουμε με αφελείς δογματισμούς. Πάντως, δεν γιορτάζουμε πια Χριστούγεννα, ρεαλισμό επενδύσεων στην ελευθερία από τη θνητότητα – η θεσμοποιημένη επετειακή επανάληψη της Γιορτής δεν είναι έκρηξη χαράς. Γαντζωνόμαστε σε υποκατάστατα, μικροαπολαύσεις λησμοσύνης του θανάτου: Κάτι να χαρίσουμε, κάτι να μας χαρίσουν, να ευχηθούμε, να μας ευχηθούν, να ζωντανέψει η αλήθεια της ζωής ως σχέσης στην ανεμελιά των παιδιών, στην όση ζεστασιά της οικογένειας ή της φιλίας, σε όποιο ξέφτι κοινωνίας απομένει στην εγωκεντρική βιοτή μας.

Ο Ελληνισμός τέλειωσε ιστορικά από τη στιγμή που απεμπόλησε την ταυτότητά του: την προτεραιότητα των «κοινών», την ταύτιση του κοινωνείν με το αληθεύειν, τη χαρά των σχέσεων κοινωνίας ως πρώτο ζητούμενο. Με αυτή την ταυτότητα έδωσε ο Ελληνισμός γλώσσα στο χριστιανικό ευ-αγγέλιο, το έκανε Εικόνα, ποίηση, μέλος, δραματουργία, φιλόσοφο λόγο, θεσμό επισκοπής, ενορίας, συνόδου. Μια ατομοκεντρική συλλογικότητα μόνο ψευδωνύμως μπορεί να λέγεται ελληνική και μια ατομοκεντρική θρησκευτικότητα δεν έχει την παραμικρή σχέση με το εκκλησιαστικό γεγονός.

Από τη Γιορτή των Χριστουγέννων μας χωρίζει «χάσμα μέγα», αγεφύρωτο, διαφοράς τρόπου της ύπαρξης. Την εκκλησιαστική Εικόνα την αντικαταστήσαμε με θρησκευτικές ζωγραφιές, τη δραματουργία με εθιμοτυπικά στερεότυπα, το εκκλησιαστικό μέλος με συναισθηματικές καντάδες ή μουσειακά ιδιότυπα ακούσματα, την εκκλησιαστική αρχιτεκτονική με τσιμεντένιες τούρτες τερατώδους ακαλαισθησίας. Ολα πια στοχεύουν στο άτομο: να το εντυπωσιάσουν, να το συγκινήσουν, να το διδάξουν, να το υποβάλουν. Το κήρυγμα, η κατήχηση, αποκομμένα από το εκκλησιαστικό γεγονός, υπηρετούν αποκλειστικά την ατομοκεντρική, ενστικτώδη θρησκευτικότητα. Ποια χαρά Γιορτής να προκύψει, όταν η ζωή είναι εγκλωβισμένη στο εγώ, στη μονοτροπία της φθοράς, της θνητότητας, στην αλογία μεταφ
25/12 09:34  Frixos
Κάθε φορά που ενθρονίζεται νέος αρχιεπίσκοπος αναθαρρεύουν οι ελπίδες: Δεν μπορεί, αυτός κάτι θα έχει διδαχθεί από τη νέκρα ή την παρδαλή εντυπωσιοθηρία των προκατόχων του. Κάτι θα καταλαβαίνει από τη ζωτική, κατεπείγουσα ανάγκη να αποκαταστήσει εκκλησιαστική λατρεία αντί για θρησκευτικο-μαγικές ιερουργίες, εκκλησιαστικό κήρυγμα αντί για θρησκευτικά, ηθικολογικά φληναφήματα, κατήχηση, μύηση στην ποίηση, στην Εικόνα, στην εκκλησιαστική άσκηση, όχι «διδακτικές» παιδαριωδίες. Να ξαναγίνει η ενορία λαϊκό σώμα, να πάψει να είναι το ανάλογο παραρτημάτων του ΙΚΑ. Να γνοιαστεί για τη μοναξιά και την εγκατάλειψη που βιώνουν οι κληρικοί του, να είναι συλλειτουργός, όχι διοικητής.

Και κάθε φορά οι ελπίδες καταρρέουν. Ισως για να «τελειούται η δύναμις» της ελπίδας «εν ασθενεία». Ισως γιατί «χάσμα μέγα» μας χωρίζει από το ευ-αγγέλιο και η οδύνη της ορφάνιας είναι γέφυρα επανασύνδεσης.

25/12 13:06  Ηρακλής
Mylobos
Χρόνια πολλά. Δεν ξέρω αν συμβάλλει στο προβληματισμό του, πάντως ο κ. Γιανναράς σήμερα το πρωι εκκλησιαζόταν στην Πόλη, στο Ναό του Αγίου Γεωργίου, στο Πατριαρχείο.
25/12 14:19  ΣΟΛΩΝ (όχι ο σοφός)
Καλημέρα και Χρόνια πολά Ηρακλή.
Ο mylobos μιλά για πράγματα που φθίνουν νομοτελειακά ανεξάρτητα με το τι λέει ο Γιανναράς και ο κάθε Γιανναράς. Και να υπήρχε ίχνος αλήθειας σ' όλα αυτά, η εικόνα των λειτουργών όπως σωστά τονίζεται παραπάνω, συντελεί με τον τρόπο της στην πλήρη εξαφάνιση κάθε αυταπάτης...
25/12 14:33  atan
Ηρακλέα στους Αρχαίους Ελληνικούς Ναούς φυσικά.Κάθε αντιγραφή υπολοίπεται του πρωτοτύπου,ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
Αθάνας
25/12 16:45  Frixos
Ηρακλή αναζητώ να δω το αρνητικό και δυσκολεύομαι.
Αν υπάρχει, εντοπίζεται στο ότι ο κ. Γιανναράς εκκλησιάζεται ή στο ότι εκκλησιάζεται στον ιερό ναό του Πατριαρχείου? Δεν νομίζω ότι με την ενέργεια του αυτή αντιφάσκει.

Δεν γνωρίζω αν έχεις επισκεφθεί τον εν λόγω χώρο-ναό, αλλά ομολογώ δεν έχει καμμία ομοιότητα με τις αναφερόμενες από τον ίδιο, ως τσιμεντένιες τούρτες τερατώδους ακαλαισθησίας.

Σαφώς και πολλά μνημεία- ναοί του "Ήλιου" γκρεμίσθηκαν για να γίνουν οι τσιμεντένιες τούρτες,όπως γκρεμίστηκαν και δεκάδες ναοί,(76 αν δεν κάνω λάθος, πλήν Καπνικαρέας), βυζαντινής τεχνοτροπίας για να γίνει ο "μητροπολιτικός" "ναός-τούρτα" της συνομοσπονδίας των επαρχιωτών αντιπροσώπων , που λέγεται Αθήνα.

Αυτά είναι γνωστά. Όπως και το "Χαίρε Σιών Αγία..." , όπως ξαναέγραψα, που ψάλλεται στο αναλόγιο τις Κυριακές. κτλ..κτλ..

Εγώ ωστόσο θεωρώ τον χώρο εκείνο,εις αντίθεση πολλών,ως έχοντα συμβολικό χαρακτήρα διότι είναι γέφυρα του απώτερου πολιτισμού μας με το σήμερα, όσο κακό και αν έχει κάνει, αυτός ο χώρος, σ΄εκείνον τον πολιτισμό.

25/12 16:54  Frixos
Αλήθεια υπάρχουν σήμερα πνευματικοί άνθρωποι στην χώρα μας ικανοί να δημιουργήσουν,

Μία Ακαδημία του Πλάτωνα,

Μία περιπατητική σχολή του Αριστοτέλη,

Έναν κήπο του Επίκουρου ή

Το ημικύκλιο του Πυθαγόρα?

Εσένα,ως εκαπιδευτικό, κρίνω καταλληλότερο να μας απαντήσεις.

Ευχαριστώ


25/12 18:20  σεβαστη
Πολύ καλό!
Χρόνια πολλά!
26/12 00:00  Ηρακλής
Mylobos
Εχω πάει στο Φανάρι, και έχεις απόλυτο δίκιο. Εχω νοιώσει κάπως, ισως και λόγω καταγωγής από πατέρα που πρόσφυγα από τη Πολη.Επίσης ένοιωσα τη ταπεινότητα των ανθρώπων εκεί.
Δεν έχει καμμιά σχέση, τουλάχιστον σαν χώρος, με τα Ελλαδικά καραγκιοζιλίκια.
Δεν το έγραψα αρνητικά το σχόλιο για τον Γιανναρά , αν και όταν το ξαναδιαβάζω βγαίνει κάπως έτσι.Απλά παρακολουθούσα τη λειτουργία από τη Πολη, και τον είδα.
Σεβαστή
χρονια πολλά και σε σένα με υγεία και χαμόγελα.
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
14 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG, ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΟΥ ΚΛΠ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ.

Σ αυτή τη γωνιά του ιστοχώρου, προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη ψυχική μας ισορροπία, αντιδρώντας, και σχολιάζοντας θετικά ή αρνητικά κάθε τι που μας ενοχλεί, ή μας αρέσει.
Εχουμε ένα κανόνα.
Λέμε την αλήθεια, χωρίς φόβο , πάθος και προκαταλήψεις.
Και φυσικά λέμε τη γνώμη μας, απλά και μόνο.
Μπορεί σωστή, μπορεί λάθος, είναι η γνώμη μας, ακηδεμόνευτη, όπως ακριβώς διαμορφώνεται πρωτογενώς.
Μέσα στα πολλά που γράφουμε, θα υπάρξουν και ανοησίες, και αντικρουόμενες απόψεις, και λάθη.
Οσο θα υπάρχουν αυτά θα επιβεβαιώνουν ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις