ΗΡΑΚΛΗΣ
ελεύθερος πολίτης είναι ο ενεργός πολιτης, ελεύθερος άνθρωπος είναι ο σκεπτόμενος άνθρωπος
Σύνδεσμοι


Ποτέ μου δεν συμπάθησα τον Καραγκιόζη...
1128 αναγνώστες
Κυριακή, 10 Μαΐου 2009
08:58

Ποτέ μου δεν συμπάθησα τον Καραγκιόζη.

Τον έβλεπα να κάνει κουτοπονηριές, να προσκυνάει τον Πασά, να προσπαθεί κλαιγόμενος να πάρει ένα ξεροκόμματο, ή να γίνεται κατά λάθος ήρωας, και δεν ήθελα ποτέ να του μοιάσω.

Δεν έβλεπα πάνω του , τίποτε που θα μπορούσε να με κάνει να νοιώσω περίφανος. Εβλεπα γύρω μου, τη φτωχολογιά στις παράγκες του Ταύρου, που μπορεί να μην είχαν να φάνε, αλλά είχαν πάντα ψηλά το κεφάλι, ήταν περήφανοι, και πολλοί από αυτούς, αν και πεινασμένοι, δεν δίσταζαν να μαλώσουν με τα αφεντικά στα εργοστάσια της γειτονιάς, και να απολυθούν γιατί κάποιος ή κάτι τους έθιξε το φιλότιμο.

Από εκείνα τα μικρά μου χρόνια, ο Καραγκιόζης ήταν ταυτισμένος στη συνείδηση μου, με τη κουτοπονηριά, τη λαμογιά, και την επιβίωση χωρίς την υπεράσπιση της προσωπικότητας και αξιοπρέπειας.

Τα είδωλα μου ήταν θυμάμαι ο Μασίστας, ο καλοκάγαθος γίγαντας που πάντα εξολόθρευε τους κακούς, ο Ζορρό γιατί παρά το ότι ήταν πλούσιος βοηθούσε τους φτωχούς, και ο ρόλος του Νίκου Κούρκουλου στο χώμα που βάφτηκε κόκκινο.

Ιδιαίτερα όμως με σημάδεψε ο Νότης Περγιάλης σ εκείνη τη περίφημη σκηνή όπου ως Μαρίνος Αντύπας ενημερώνεται από τη Μαίρη Χρονοπούλου ότι κάποιοι δολοφόνοι φάνηκαν στα μέρη τους, ρωτά προς τα που είδαν τους επίδοξους δολοφόνους του, και πέρνει το δρόμο κατα εκεί.

Ο Καραγκιόζης, αν του έλεγαν ότι εκεί περιμένουν να σε σκοτώσουν, θα έφευγε τρέχοντας από την άλλη.

Από εκείνα τα χρόνια, έχω κρατήσει, και θεωρώ ως μεγαλύτερη βρισιά, το να αποκαλέσω κάποιον Καραγκιόζη.

Ακόμα και η χάρτινη και "σκιώδης" υπόσταση του, είναι χαρακτηριστικά που δεν μου ταιριάζουν.

Αλλο όμως ο ήρωας, κι άλλο ο ενσαρκωτής του.

Ο άνθρωπος που αν και δεν ήταν ο καλλίτερος ή ο πρώτος, κάποιον Μόλα θυμάμαι και κάτι άλλους, έφτασε να κάνει το θέατρο σκιών τηλεοπτικό, να το υπηρετήσει με πάθος, να κερδίσει μεγάλη αναγνωρισιμότητα από αυτό, αλλά και να το αναδείξει.

Αποχαιρετώ τον Ευγένιο, που αγάπησε και υπηρέτησε τον Καραγκιόζη με πάθος, αποχαιρετώ το πάθος του, γιατί ανεξάρτητα από το υποκείμενο, το πάθος είναι αυτό που μας χρειάζεται στη ζωή.

Ελλειψη πάθους έχουμε σε όλες τις δραστηριοτητές μας.

Και αυτό το πάθος που ο Ευγένιος είχε για τον Καραγκιόζη, είναι που λείπει από τον ήρωα του, γι αυτό και δεν μ αρέσει.

Ελαφρύ το χώμα, Ευγένιε Σπαθάρη.

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
16 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG, ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΟΥ ΚΛΠ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ.

Σ αυτή τη γωνιά του ιστοχώρου, προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη ψυχική μας ισορροπία, αντιδρώντας, και σχολιάζοντας θετικά ή αρνητικά κάθε τι που μας ενοχλεί, ή μας αρέσει.
Εχουμε ένα κανόνα.
Λέμε την αλήθεια, χωρίς φόβο , πάθος και προκαταλήψεις.
Και φυσικά λέμε τη γνώμη μας, απλά και μόνο.
Μπορεί σωστή, μπορεί λάθος, είναι η γνώμη μας, ακηδεμόνευτη, όπως ακριβώς διαμορφώνεται πρωτογενώς.
Μέσα στα πολλά που γράφουμε, θα υπάρξουν και ανοησίες, και αντικρουόμενες απόψεις, και λάθη.
Οσο θα υπάρχουν αυτά θα επιβεβαιώνουν ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις