ΗΡΑΚΛΗΣ
ελεύθερος πολίτης είναι ο ενεργός πολιτης, ελεύθερος άνθρωπος είναι ο σκεπτόμενος άνθρωπος
Σύνδεσμοι


ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ, ΥΝ-2892...
1311 αναγνώστες
Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008
00:39

Σήμερα στις 7 το απόγευμα εφυγε για τη τελευταία του κατοικία ένας φίλος.

Είμασταν μαζί από το 1980.

Βρεθήκαμε 14 μήνες μετά το γάμο μου, εγώ τότε δούλευα στο Κωνσταντακάτο στην οδό Βουλής, κι εκείνο μόλις έβγαινε από τις εγκαταστάσεις της ΜΕΒΕΑ, στην Εθνική οδό, συναρμολογημένο από Ελληνικά χέρια.

Είχε ένα γλυκό πορτοκαλλί χρώμα, και έμελε να στεγάσει και να κινήσει τα όνειρα μας,  για τα επόμενα29 χρόνια.

Ηταν πιστό.

Ποτέ δεν χαλαγε όταν είχαμε οικονομική ανέχεια,δεν ήθελε να μας προσθέσει ένα ακόμα πρόβλημα.

Και επειδή σχεδόν πάντα , η οικονομική ανέχεια ήταν αχώριστη σύντροφος μας, το άτιμο , λες και το καταλάβαινε.

Δεν χάλαγε ποτέ.

Καύσιμο, λάδια και νερό, ήταν  οι μοναδικές απαιτήσεις του.

Μόνο όταν έγινε 15 χρονών, κι εμείς, τετραμελής οικογένεια πια, αποκτήσαμε τον απόγονο του, ιδιας μάρκας , ίδιου τύπου, μόνο τότε, άρχισε να δείχνει σημάδια κόπωσης, και πάλι όμως, ποτέ δεν μας άφησε στο δρόμο.

Οτι ζήταγε, το ζήταγε τη κατάλληλη ώρα, χωρίς να μας δημιουργεί οικονομικό ή άλλο πρόβλημα.

Μέσα σ αυτό, έζησε η οικογένεια, το 1981, όταν ο σεισμός έριξε το σπίτι που μέναμε, στο πίσω χώρο του, φτιάχναμε το γάλα του μωρού που δεν είχε κλείσει τους 4 μήνες.

Μέσα σ αυτό,  το καλοκαίρι, φορτώναμε όλο το νοικοκυριό μας , και τραβάγαμε για το χωριό, τι κρεββατάκια παιδιών, τι κουβέρτες, τι καροτσάκια, τι βαλίτσες, τι ποδηλατάκια, και κάπου ανάμεσα σ όλα αυτά, δυό μουρίτσες των πιτσιρικάδων, και μιά μαμά που δεν την ξεχώριζες εύκολα ανάμεσα στις σακούλες με τα δώρα για τα ανήψια.

Μέσα σ αυτό φορτώσαμε το θάρρος μας για ταξίδι στο εξωτερικό με -18 βαθμούς και χιονισμένους δρόμους.

Κι όταν πάλι ο απόγονος του μας βοηθούσε στις μετακινήσεις, ήταν τα παιδιά που μεγάλωσαν μέσα σ αυτό, που το έπαιρναν και το έβγαζαν βόλτα, δείχνοντας τη προτίμηση τους σ αυτό που ήξεραν, στο φίλο τους, και όχι στον απόγονο του.

Η οικογένεια μεγάλωσε, τα παιδιά μεγάλωσαν, οι ανάγκες μεγάλωσαν, κι έτσι ήρθε στο σπίτι και ο εγγονός του, ίδιας μάρκας, ίδιου τύπου, μόνο που κατά τη συνήθεια των καιρών, κόντηναν το όνομα του και από 323, το κάνανε σκέτο 3.

Δεν βαριέσαι τα εγγόνια είναι καλλίτερα από μας, κι ας κόβουν και το πατρικό τους όνομα!!

Μ αυτά και μ αυτά πέρασαν 26 ολόκληρα χρόνια.

Ο γέρος παππούς, όπως όλοι οι παππούδες, δεν μπορούσε πια, κάθε λίγο και λιγάκι παρουσίαζε και μια αρρώστια.

Ετσι στα 27 του χρόνια έπεσε σε κώμα.

Κατάκοιτο, στη γωνιά του δρόμου, δεν έλεγε να κουνηθεί.

Τι να κάνουμε;; Να τον πετάξουμε στο δρόμο;;;

Τόσα και τόσα είχε κάνει για μας.

Και το πιο σπουδαίο απ όλα,

ΠΟΤΕ δεν μας είχε τρακάρει!!!

Λίγο τόχεις 1.500.000 χιλιόμετρα, και ούτε ένα τρακάρισμα!!!

Λες και μας προστάτευε με δική του πρωτοβουλία, λες και λειτουργούσε αυτόνομα, πάντα κάτι γινόταν και γλυτώναμε τη σύγκρουση.

Ε, τι;; να το πετάξουμε τώρα;;

Το διασωληνώσαμε, πληρώνοντας τα τέλη κυκλοφορίας, μήπως και ανανήψει και βγεί πάλι στους δρόμους.

Πέρασαν έτσι τρία χρόνια.

Και σε κώμα που ήταν, εμείς το πλέναμε και το κρατούσαμε καθαρό.

Τα παιδιά της πλατείας, βλέποντας το ακίνητο, το πέρασαν για τοίχο, και ζωγράφισαν πάνω του , υπέροχα grafity, θάλεγε κανείς πως ακόμα και τώρα , ήταν χρήσιμο.

Σήμερα όμως αποφασίσαμε να τραβήξουμε τα σωληνάκια.

Κι επειδή ένα φίλο σου που πεθαίνει δεν τον πουλάς για πειράματα, άποφασίσαμε να δωρίσουμε τα όργανα του, ώστε να φανεί χρήσιμο και μετά το θάνατο του.

Αυτό για τα άψυχα , το λένε ανακύκλωση.

Αψυχα;

Το Μαζντάκι μου άψυχο;;

Μα τότε εγώ γιατί κλαίω που φεύγει;

Για τις λαμαρίνες του,  ή για όλες τις στιγμές που έζησα μαζί μ αυτό;

Για τα τζάμια του, ή για τα ηλιοβασιλέματα που χάζευα μέσα από αυτά;

Για τους αποθηκευτικούς του χώρους ή για τα δύο μικρά παιδιά που ξάπλωναν και κοιμόντουσαν σ αυτούς στα μακρινά ταξίδια;;

Τα πράγματα έχουν πιο μεγάλη ψυχή, γιατί όλη η ψυχή τους είναι αυτή που τους δίνουμε εμείς.

Αστείο δεν είναι μια οικογένεια να κλαίει, που ο γερανός της Ιντεραμέρικαν παίρνει σήμερα 17 δεκεμβρίου στις 7 το απόγευμα το παλιό αυτοκίνητο για ανακύκλωση;;;

Είναι αστείο γιατί δεν ξέρετε , ότι αυτό το αυτοκίνητο είναι το Μαζντάκι μας 323,  των 995 κυβικών εκατοστών με αριθμό κυκλοφορίας ΥΝ -2892, κατασκευής 1980, που μέσα του ζήσαμε 29 χρόνια γάμου...

Καλό σου ταξίδι μαζντάκι...

 

 

 

Σχόλια

18/12 00:53  evie
Τι νομίζετε δεν έχουν ψυχή! Στο δικό μου το γκολφάκι μοντέλο του 1979, αύριο θα πάω να του πάρω το σήμα κυκλοφορίας του, κι ας είναι χαλασμένος ο συμπλέκτης του και είναι παροπλισμένο. Δεν μας πάει καρδιά να το αποχωριστούμε. Έχει πάει πανεπιστήμιο, έχει πάει στρατιωτικό στη Σπάρτη και στην Αλεξανδρούπολη, μας έχει ταξιδέψει μέχρι την Ιταλία-Αυστρία-Γερμανία-Σαν Μαρίνο-Πράγα. Είναι πια επίτιμο μέλος της οικογένειας, όπως το δικό σας μαζντάκι!
18/12 00:54  Manta ray
Ωραίο και αληθινό κείμενο... Σε καταλαβαίνω, κατά σύμπτωση χθες δώσαμε το δικό μας για ανακύκλωση, μετά από 19 χρόνια - δεν πήγαινε άλλο το καημένο...

Τουλάχιστον, φαίνεται ότι δεν είμαστε καταναλωτικοί τύποι...
18/12 00:56  elenitsa 1
Σε καταλαβαινω,Ηρακλη...Μολις το προηγουμενο Σαββατο αποχαιρετησαμε κι εμεις το δικο μας,που μας "υπηρετησε"ακουραστο επι 25 χρονια.Μια χαρα πηγαινε ακομα,αλλα δεν μπορουσε να περασει ΚΤΕΟ μετα απο ενα τρακαρισμα που εφαγε στα οπισθια απο καποιον κοιμηση.Και μαζι του πηρε καμποσες απο τις αναμνησεις μας.Χρονια που περασαν ανεπιστρεπτι.
18/12 01:00  gerodimos
Α το δικό μου το Γκολφάκι 17 χρονών πάει μια χαρά!
18/12 01:08  Σάρισα
Με εκανες και θυμηθηκα τον Κανελλο, το Κοκερ ενος αρθρογραφου της Ελευθεροτυπιας πριν αρκετα χρονια, για τον οποιο αφιερωσε ενα πολυ συγκινητικο κομματι, το οποιο φυλαγα στο πορτοφολι μου για χρονια να μου θυμιζει τη Σιντυ το δικο μου Κοκερ που χαθηκε αδοξα.

Κακα τα ψεμματα, για τους λατρεις της αυτοκινησης το αμαξι ειναι σαν ενα κατοικιδιο, ειναι κομματι της οικογενειας. Και οι σημαντικοτερες αναμνησεις δεν πηγαζουν απο τα συγχρονα επιτευγματα, αλλα απο τα 'σκυλια' που μας μεγαλωσαν. Οπως εμενα η Σιντυ μου και το Astraκι μου , που αναφερω συχνα οταν γραφω δυο γραμμες παραπανω.

5*
18/12 07:13  jerri
5*
18/12 07:34  zeuspower
that's life...the show must go on...
18/12 10:27  haros
αυτο που δεν μας ειπες,ειναι πως το φωναζατε..συνηθως,στα αυτοκινητα που μεγαλωνουν μαζι μας,δινουμε και ενα ονομα...καλημερα...
18/12 12:41  Ηρακλής
Χάρε
το φωνάζαμε"Μαζντακι", όσο είχαμε μόνο αυτό,
όταν αποκτήσαμε το δεύτερο Μαζντα, και ύστερα το μπε-εμ-βε( αυτό μας το κλέψανε, τωρα που το σκέφτομαι μπορεί να ήταν δάχτυλος του κόκκινου!) το φωναζαμε "το κόκκινο".
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
28 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG, ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΟΥ ΚΛΠ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ.

Σ αυτή τη γωνιά του ιστοχώρου, προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη ψυχική μας ισορροπία, αντιδρώντας, και σχολιάζοντας θετικά ή αρνητικά κάθε τι που μας ενοχλεί, ή μας αρέσει.
Εχουμε ένα κανόνα.
Λέμε την αλήθεια, χωρίς φόβο , πάθος και προκαταλήψεις.
Και φυσικά λέμε τη γνώμη μας, απλά και μόνο.
Μπορεί σωστή, μπορεί λάθος, είναι η γνώμη μας, ακηδεμόνευτη, όπως ακριβώς διαμορφώνεται πρωτογενώς.
Μέσα στα πολλά που γράφουμε, θα υπάρξουν και ανοησίες, και αντικρουόμενες απόψεις, και λάθη.
Οσο θα υπάρχουν αυτά θα επιβεβαιώνουν ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις