ΗΡΑΚΛΗΣ
ελεύθερος πολίτης είναι ο ενεργός πολιτης, ελεύθερος άνθρωπος είναι ο σκεπτόμενος άνθρωπος
Σύνδεσμοι


Ο μύθος της ανεργίας των Ελλήνων "πτυχιούχων" .
1137 αναγνώστες
Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008
06:58

Κάθε εκπαιδευτικό σύστημα  χτίζεται πάνω σε  βασικές παραδοχές.

Το εκπαιδευτικό σύστημα που επικρατεί ανά το κόσμο σήμερα, παρουσιάζει τα παρακάτω κοινά χαρακτηριστικά:

1.- Είναι χωρισμένο σε τρεις βαθμίδες, τη πρωτοβάθμια, τη δευτεροβάθμια, και τη τριτοβάθμια εκπαίδευση.

2.- Κάθε βαθμίδα περιλαμβάνει έτη σπουδών, συνήθως 6-7 η πρωτοβάθμια, 5-6 η δευτεροβάθμια, και 3-7 η τριτοβάθμια, ανάλογα με το τελικό τίτλο σπουδών.

3.- Με την επιτυχή περάτωση κάθε βαθμίδας, και μετά από διαπίστωση της απόκτησης της γνώσης που παρασχέθηκε στη βαθμίδα, χορηγείται τίτλος- αποδεικτικό επιτυχούς περατώσεως τωνσπουδών.

4.- Για τους μαθητές που δεν περατώνουν επιτυχώς τις σπουδές κάθε βαθμίδας, αλλά και για εκείνους που δεν έχουν ικανότητες ή δεν επιθυμούν τη συνέχιση των σπουδών τους, προσφέρεται εκπαίδευση σε δεξιότητες που οδηγούν στην απόκτηση ικανοτήτων για άσκηση επαγγέλματος ( επαγγελματική εκπαίδευση).

5.- Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση και τμήμα της δευτεροβάθμιας, είναι υποχρεωτική εκπαίδευση για όλα τα μέλη της κοινωνίας.

Θεωρώ απαραίτητο να διευκρινήσω ότι μιλάμε για εκπαίδευση και όχι για παιδεία.

Και η βασική διάκριση των δύο παραπάνω εννοιών, αποτελεί ή υποχρεωτικότητα.

Η εκπαίδευση έχει το στοιχείο της υποχρεωτικότητας, υποχρεωτική παρακολούθηση μαθημάτων, υποχρεωτική απόδειξη της κατοχής της γνώσης, η παιδεία είναι σύνολο διεργασιών όχι κατ ανάγκη υποχρεωτικών μέσω των οποίων ο άνθρωπος βελτιώνει τη προσωπικότητα και το χαρακτήρα του.

Σε ένα τυπικό εκπαιδευτικό σύστημα ισχύουν τα παρακάτω:

Ο μαθητής παρακολουθεί τα μαθήματα κάθε σχολικής χρονιάς, και αξιολογείται στο τέλος προκειμένου να κριθεί ικανός για να παρακολουθήσει τα μαθήματα της επόμενης χρονιάς.

( Αν δεν μάθεις να διαβάζεις στη πρώτη δημοτικού, δύσκολα μπορείς να παρακολουθήσεις τη δευτέρα τάξη).

Στο τέλος των σπουδών κάθε βαθμίδας, αξιολογείται ο μαθητής, και αν κριθεί ικανός αποκτά το αποδεικτικό σπουδών της βαθμίδας που τελείωσε, αποδεικτικό που συνήθως είναι ικανό να τον εισαγάγει στην επόμενη βαθμίδα.

Από τη στιγμή που δίδεται αποδεικτικό σπουδών μετά από αξιολόγηση είναι προφανές ότι θα υπάρχουν και μαθητές που δεν θα τα καταφέρουν , άλλως τί νόημα έχει η αξιολόγηση;

Φυσικά οι μαθητές που δεν θα καταφέρουν να αποκτήσουν το αποδεικτικό της βαθμίδας, θα πρέπει να έχουν άλλες ευκαιρίες για εκπαίδευση, και γι αυτό τα κράτη, έχουν εναλλακτικές μορφές εκπαίδευσης, μετά το τέλος κάθε βαθμίδας, τις οποίες μπορεί να ακολουθήσει ο μαθητής που δεν είναι ικανός ή δεν επιθυμεί να ακολουθήσει το δρόμο προς την επόμενη βαθμίδα της γενικής εκπαίδευσης.

Από τη στιγμή που η απόκτηση εκπαίδευσης πιστοποιείται, με οποιοδήποτε τρόπο, είναι προφανές ότι θα υπάρχουν και αποτυχόντες στη δοκιμασία πιστοποίησης.

Αρα, περιμένουμε σε ένα υγιές εκπαιδευτικό σύστημα να έχουμε τη μορφή, ( σε αριθμό μαθητών):

Πρωτοβάθμια εκπαίδευση:                 Φοίτησαν                                                100

                                                                 Αποφοίτησαν επιτυχώς                         90

                                    Ακολούθησαν "άλλο" δρόμο                                               10

Δευτεροβάθμια εκπαίδευση                Φοίτησαν                                                  90

                                                                Αποφοίτησαν επιτυχώς                          70

                                      Ακολούθησαν "άλλο" δρόμο                                             

20

Τριτοβάθμια Εκπαίδευση                    Φοίτησαν                                                 70

                                                                 Απέκτησαν πτυχίο                                  50

                                             Ακολούθησαν "άλλο" δρόμο                                       20

Οι παραπάνω αριθμοί, μπορούν να ποικίλουν ανάλογα με το εκπαιδευτικό σύστημα, ανάλογα με τις ανάγκες τις κοινωνίας σε "τίτλους" τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, και ανάλογα με τις εναλλακτικές δυνατότητες που δίνονται ,σε όσους "αποχωρούν" από το σύστημα, σε οποιοδήποτε σημείο του.

Ενα όμως είναι βέβαιο.

Οτι αποτελεί, εντελώς άρρωστη κατάσταση, ένα εκπαιδευτικό σύστημα που εμφανίζει τη μορφή:

Μαθητές πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης      100

Πτυχιούχοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης     100.

Αν, ενα εκπαιδευτικό σύστημα, παρουσιάζει τέτοια χαρακτηριστικά τότε:

1.- Δεν έχει σοβαρή αξιολόγηση των μαθητών κατά τη μετάβαση από τη μία βαθμίδα στην άλλη.

( Εκτός και αν μιλάμε για απόλυτα άριστη εκπαίδευση, και παντελώς ομοιογενή άριστης ποιότητας πληθυσμό μαθητών).

2.- Η ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης είναι τόσο χαμηλού επιπέδου , ώστε όλοι να επιτυγχάνουν.

3.- Δεν υπάρχουν εναλλακτικοί δρόμοι για τους αποτυχόντες, με αποτέλεσμα το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα, να καλύπτει τις αδυναμίες του, μοιράζοντας αποδεικτικά επιτυχίας, κρίνοντας όλους ικανούς για την επόμενη βαθμίδα.

4.- Δεν υπάρχει κανένας προγραμματισμός αυτής της κοινωνίας, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατός ο προσδιορισμός μελλοντικών αναγκών σε πτυχιούχους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

5.- Η σωρευτική ύπαρξη των ανωτέρω, οδηγεί στο φαινόμενο του λαιμού του μπουκαλιού στη τριτοβάθμια εκπαίδευση, ( χιλιάδες "φοιτητές" στριμωγμένοι στην έξοδο προς το πτυχίο), με φυσική συνέπεια, τον απεγκλωβισμό, μέσω του μοιράσματος "πιστοποιητικών αποφόιτησης" ή κατά το κοινώς λεγόμενο "πτυχίων".

    Αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι, σε ένα τέτοια σύστημα, δεν υπάρχει σε καμμια βαθμίδα σοβαρή αξιολόγηση, αλλά ούτε και διάθεση κανενός να αξιολογήσει, γιατί

" τι θα κάνει το παιδάκι αν δεν πάει στο γυμνάσιο;;;; δεν έχει άλλη επιλογή, πως να το κόψω;;".

Ετσι το "παιδάκι" μπορεί να μη ξέρει να γράψει σωστά το όνομα του, αλλά το άρρωστο και ελλειπές εκπαιδευτικό σύστημα, υποχρεούται να το όδηγήσει στην επόμενη βαθμίδα , και στην επόμενη, μέχρι να τελειώσουν οι βαθμίδες, όπότε τότε ανακαλύπτεται η γενιά των "ανεργων πτυχιούχων".

Ενα τέτοιο αποτυχημένο εκπαιδευτικό σύστημα αναγνωρίζεται εύκολα από δύο βασικά χαρακτηριστικά:

1.- Το ποσοστό των αποφοίτων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που "πετυχαίνουν " την εισαγωγή τους σε Πανεπιστήμια. Αν αυτό το ποσοστό είναι πάνω από50-60%, τότε το σύστημα είναι άρρωστο, ή προκειται για τον επιούσιο λαό του Θεού, με τη μαζική παραγωγή Αινσταιν ( ή Καραθεοδωρή, αν προτιμάτε).

2.- Αν ο αριθμός των φοιτητών που μπαίνουν στα Πανεπιστήμια καθορίζετεαι χωρίς κανένα στοιχείο προγραμματισμού αναγκών πτυχιούχων της κοινωνίας. Αν δεν ξέρεις πόσους οικονομολόγους θα χρειαστείς σε 5 χρόνια, πως καθορίζεις τον αριθμό των εισαγομένων στις οικονομικές σχολές σε 3000;

     Με δεδομένο ότι το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, είναι σχεδόν απόλυτα όμοιο με το σύστημα που έχει αριθμό πτυχιούχων σχεδόν ίδιο με τον αριθμό των εισαγόμενων στη πρώτη Δημοτικού, είναι απόλυτα λογικό, το σύνολο των ανεργών σ αυτή τη χώρα να είναι πτυχιούχοι.

     Και ο μύθος έγκειται στο ότι,

σε κανένα άλλο εκπαιδευτικό σύστημα,

καμμιάς χώρας που σέβεται τον εαυτό της,

δεν θα είχαν ελπίδα όλοι αυτοί οι "πτυχιούχοι",

να αποκτήσουν πτυχίο.

     Η ειρωνία της στρέβλωσης του Ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος είναι ότι εκτός από άνεργους πτυχιούχους, που δεν θα έπρεπε να ήταν πτυχιούχοι, αλλά ούτε και άνεργοι, δημιουργεί και δυστυχισμένους ανθρώπους.

   Γιατί δυστυχία είναι, να τραβάς με το ζόρι, σαν εκπαιδευτικο σύστημα και σαν κοινωνία, ένα νέο μέχρι το πανεπιστημιακό πτυχίο, διαβατήριο για την ανεργία, όταν πιθανά αν τον εκπαίδευες ως συνοδό τουριστικών ταξιδιών, μετά το γυμνάσιο, να ήταν τώρα και εργαζόμενος και ευτυχισμένος, αφού προτιμά τα ταξίδια από το γραφείο του λογιστηρίου που τον οδηγεί το πτυχίο που πήρε.

Η ανεργία λοιπόν των Ελλήνων "πτυχιούχων" είναι δείκτης πλασματικός, γιατί και οι "πτυχιούχοι" είναι πλασματικοί.

Αν είχαμε σοβαρό εκπαιδευτικό σύστημα, σοβαρή οικονομική πολιτική που θα προγραμμάτιζε, και σοβαρή κοινωνία, που δεν θα θεωρούσε το πτυχίο του παιδιού, κριτήριο επιτυχίας του...γονιού, τότε οι πτυχιούχοι θα ήταν οι μίσοι απ αυτούς που έχουμε τώρα, και θα εργάζονταν όλοι.

Θα τελειώσω το άρθρο αυτό, που είναι υποκειμενικές σκέψεις, και δεν υποχρεώνουν κανένα να τις δεχτεί σαν αληθινές, με μία διαπίστωση.

Η χώρα που έχει σαν δύο βασικούς παραγωγικούς τομείς , το τουρισμό και τη ναυτιλία,

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΣΧΟΛΗ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ!!

Καλημέρα σας!!!!!!

 

 

Σχόλια

13/12 07:54  nhad
Καλοπροαίρετο άρθρο, αλλά περιέχει μερικά λάθη:
Στην Ελλάδα υπάρχει ένα καινούργιο Πανεπιστημιακό Τμήμα "Ναυτιλίας και Επιχειρηματικών Υπηρεσιών". Υπάρχει επίσης ένα διατμηματικό μεταπτυχιακό "Σχεδιασμός, Διοίκηση & Πολιτική του Τουρισμού". Και τα δύο στη Χίο (Πανεπιστήμιο Αιγαίου). Μάλιστα έχει αξιόλογη προσφορά για το μέγεθός του, πχ λειτουργεί ήδη μια κινητή μονάδα αφαλάτωσης για τα μικρά νησιά.

Επίσης, σε πολλά εκπαιδευτικά συστήματα όποιος θέλει γίνεται πτυχιούχος, πχ στην Αμερική. Το θέμα είναι ότι δε πληρώνει ο φορολογούμενος αυτή του την επιθυμία, και επί πλέον η αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων δεν είναι καθόλου αυτόματη με τη λήψη του πτυχίου.

Η βασική διαπίστωση είναι βέβαια αλήθεια: η πλειοψηφία των Ελλήνων πτυχιούχων είναι αγράμματοι. Ας σταματήσει λοιπόν δια παντός η κάθε είδους αυτόματη αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων για όλους. Ας αναλάβουν τα επιμελητήρια κλπ να τα χορηγούν, κατόπιν εξετάσεων επάρκειας. Αυτό θα λύσει ΠΟΛΛΑ προβλήματα.
13/12 09:00  kikou04
Ένα από τα πολλά αιτήματα που θα έπρεπε να έχουν οι μαθητές μας, στους ΤΑΧΑ μου αγώνες τους ... θα έπρεπε να είναι η μείωση των εισακτέων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ και κατόπιν απαίτηση εύρεση εργασίας όσων τελικά αποφοιτούν.
Μάλλιασε η γλώσσα μου να τους ζητώ να προωθήσουν και τέτοιες προτάσεις προς τους υπεύθυνους ... αλλά στην ατζέντα μας λείπουν θέματα που δεν βολεύουν τη μάζα.
13/12 10:42  jerri
Προγραμματισμός χρειάζεται. Πόσοι Οικονομολόγοι, φιλόλογοι, θεολόγοι, φυσικοί κτλ θα μου χρειαστούν; Πόσους έχει ανάγκη η χώρα; Τόσοι να εισάγονται στα ΑΕΙ - ΤΕΙ. Βέβαια στην χώρα μας με πρόγραμμα αλλάζουν μόνο οι κυβερνήσεις. Όλα τα άλλα γίνονται συνήθως τυχαία.
Και με την αναγνώριση των κολεγίων δε θα μείνει κανένας χωρίς πτυχίο...
13/12 11:22  Bankerman
Παίρνεις ως βάση την εκπαίδευση, πράγμα που δεν αποδέχονται πολλοί "εκπαιδευτικοί". Ας σπουδάσουν όλοι να μορφωθούν και μετά βλέπουμε. Με αποτέλεσμα να σπουδάζουν όλοι αλλά να μη μορφώνεται κανείς. Πολλοί πανεπιστημιακοί ωρύονται πως δεν υπάρχουν υποδομές να δεχτούν τόσους φοιτητές. Πολλοί αριστερίζοντες ωρύονται ότι είναι έγκλημα να συνδεθεί η παιδεία με την αγορά κτλ. Θέλουν άντερα τέτοιες αποφάσεις.
15/12 21:46  anti
όλα αυτά που γράφετε ειναι πολύ σωστα αλλά, αλλά. θέλει αρετή και τόλμη...που λιγοι ΄πάρα πολύ λίγοι-ειδικά απο τους πολιτικούς μας- έχουν. σημασία έχει αν είσαι πτυχιούχος ανεργος ή απλά ανεργος? οι άλλες χώρες που δεν έχουν το ίδιο σύστημα με εμας π.χ η Αγγλία -η οποία "εξαγει" πτυχία, δεν ειναι υπερβολή αυτο που λέω- δεν εχει το ιδιο ποσοστο ανεργίας? σας λέω οτι έχει το ιδιο με εμας. Το θέμα ειναι η ΠΑΙΔΕΙΑ του κάθε πολιτη -οπως πολύ σωστα λέει ο Ηρακλής- και κατόπιν η εκπαιδευση του!
όσο για το αν υπάρχουν πανεπιστημιακές σχολές, για την ναυτιλία θα πω που ξερω,ναι υπάρχει η Ακαδημία Εμπορικού ναυτικού που αναγνωρίζει τα πτυχία αυτά σαν πανεπιστημιακά, εχει πολύ χαμηλή βαση εισαγωγής γιατι δεν την θέλουν οι ίδιοι οι σπουαστες (και οι γονείς). εχει πολύ καλα χρήματα σαν επαγγέλμα θα σας πω μόνο οτι στην πρακτική που κάνουν στο 1ο ταξίδι μπορούν να πάρουν μισθό 2000 με 2500Ε σε μακρινά ταξίδια και 800 με 1500 σε κοντινα δικά μας νησιά,ιταλια κ.τ.λ με ένσημα κανονικά. οταν πάρουν το πτυχίο τους τούς αποροφούν οι έλληνες εφοπλιστες με μισθό αρκετά μεγάλο. Ποιός εχει ενημερωσει για αυτά, αλλά και για άλλες σχολές τους μαθητές?? κανείς.η πλειοψηφία των ελλήνων πτυχιούχων ειναι άγράμματοι -όπως λεει ο nhad- για πες μου απο εναν αγραμματο δάσκαλο θα πρέπει να περιμένουμε κάτι? απο έναν αγραμματο πολιτικό? απο εναν αγραμματο δικηγόρο, απο εναν γιατρό? απο εναν οικονομολόγο? για να αλλαξουν αυτά θέλουμε 50 χρόνια αν αρχίσουμε τώρα.θέλει 25 χρόνια περίπου μεχρι να αποκτήσει παιδεία και εκπαίδευση και θέλει αλλα 25 μεχρι να βγούν οι επόμενοι απο τους πρώτους. ο.κ να περιμένουμε δηλαδή ή...??? εμεις μάλλον δεν θα το δουμε αυτό για να χαρούμε -εαν λέμε εαν γίνει- εκτός αν ειμαστε τώρα στα 20-25 αν παρουμε σαν μεσο ορο ζωής τα 70-75.
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
20 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG, ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΟΥ ΚΛΠ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ.

Σ αυτή τη γωνιά του ιστοχώρου, προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη ψυχική μας ισορροπία, αντιδρώντας, και σχολιάζοντας θετικά ή αρνητικά κάθε τι που μας ενοχλεί, ή μας αρέσει.
Εχουμε ένα κανόνα.
Λέμε την αλήθεια, χωρίς φόβο , πάθος και προκαταλήψεις.
Και φυσικά λέμε τη γνώμη μας, απλά και μόνο.
Μπορεί σωστή, μπορεί λάθος, είναι η γνώμη μας, ακηδεμόνευτη, όπως ακριβώς διαμορφώνεται πρωτογενώς.
Μέσα στα πολλά που γράφουμε, θα υπάρξουν και ανοησίες, και αντικρουόμενες απόψεις, και λάθη.
Οσο θα υπάρχουν αυτά θα επιβεβαιώνουν ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις