ΗΡΑΚΛΗΣ
ελεύθερος πολίτης είναι ο ενεργός πολιτης, ελεύθερος άνθρωπος είναι ο σκεπτόμενος άνθρωπος
Σύνδεσμοι


Η μοναξιά που δεν διαλέξαμε.
1408 αναγνώστες
Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2008
12:51

Ολα τα παιδιά μόλις γεννηθούν κλαίνε.

Οι γιατροί λένε, για να λειτουργήσουν τα πνευμόνια τους.

Μπα, αν αντί να κλάινε γελούσαν , το ίδιο καλά δεν θα λειτουργούσαν τα πνευμόνια τους;;

Τα παιδιά κλαίνε, γιατί τα ξεβολεύουνε.

Σου λέει καλά είμαι εδώ, κολυμπάω, κοιμάμαι, τρέφομαι όποτε θέλω, δεν μου λέει κανένας μη, τι με βγάζεις στον αέρα και στο φως. Ποιος είπε ότι είναι καλλίτερα έξω.

Αρα, λοιπόν, ο άνθρωπος, προτιμά τη μοναξιά του μητρικού περιβάλλοντος, γι αυτό και κλαίει όταν υποχρεώνεται να το αποχωριστεί, και να ζήσει με άλλους, και εξαρτώμενος από άλλους.

Ετσι λοιπόν τη τάση για μοναχική ζωή την έχουμε εκ γεννετής.

Το ζήτημα βέβαια είναι , αν η μοναξιά που βιώνουμε όλοι μας, είναι η μοναξιά που μας αρέσει.

Ο ψαράς στην ακτή, παρακαλάει να είναι μόνος του , και όταν αυτό συμβαίνει, απολαμβάνει την ησυχία της μοναξιάς.

Ο ναυαγός όμως, απεγνωσμένα ψάχνει να βρεί κάποιον δίπλα του, και δεν απολαμβάνει καθόλου τη μοναξιά του.

Η μοναξιά βέβαια είναι ένα περίεργο πράγμα, που έχει αποδειχτεί πλέον ότι λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα με την αναπτυξη των μέσων επικοινωνίας.

Παλιά για να πεις μια καλησπέρα στο παιδί σου που ήταν στην Αθήνα , κι εσύ στο χωριό, έπρεπε να σηκωθείς να πας στο τηλεγραφείο , να δώσεις προσκληση τηλεφωνικής κλήσεως, να ειδοποιηθεί το παιδί, και μετά σε κάποια συγκεκριμένη ώρα να μιλήσετε.

Ολη αυτή τη διαδικασία έκανε την επικοινωνία ουσιαστικό πράγμα, αυτός που προσπαθούσε να επικοινωνήσει το έκανε γιατί το ήθελε, γι αυτό και έμπαινε σ αυτή τη ταλαιπωρία. Και όταν επικοινωνούσε, το έκανε με όλες του τις αισθήσεις όχι μόνο με το λόγο.

Κι υστερα ήρθαν τα τηλέφωνα. Σηκώνεις, καλείς, μιλάς, κλείνεις, τι κατάλαβες;;;;

Και μετά όλα τα άλλα μέσα επικοινωνίας που όσο περισσότερα έγιναν τόσο απομακρύνθηκαν οι άνθρωποι.

Στη δουλειά, όλο καλημέρες, που όμως είναι τόσο ρηχές που ούτε ένα καλοκαιρινό φανελάκι δεν μπορούν να διαπεράσουν και ν αγγίξουν έστω το δέρμα.

Είναι αυτές οι καλημέρες, που τις λέμε τυπικές, και που έχουν καταντήσει μεσα στο κλίμα της μοναξιάς, να θεωρούνται ουσιαστικές επαφές.

Στο σπίτι, ο άντρας με τη μυστική του ζωή, η γυναίκα με την δική της.

Στη καλλίτερη περίπτωση δεν λένε ψέμματα μεταξύ τους, απλά παραλέιπουν να αναφέρουν την αλήθεια.

Ετσι σιγά σιγά ορθώνεται ένας τοίχος από πολλά μικρά μυστικά που δεν ξέρεις, και τελικά, μετά από χρόνια απομένει να γνωρίζεις μόνο το όνομα του συντρόφου σου.

Τα παιδιά, βαφτίζουν χάσμα γενεών κάθε σαχλαμάρα που τους κατεβαίνει στο μυαλό , πετάνε ένα δεν με καταλαβαίνεις, και η μόνη επικοινωνία που διατηρείται είναι η οικονομική.

Οι γονείςξεχνάνε τι έκαναν αυτοί στην ηλικία των παιδιών τους, και ζητάνε από τα παιδιά τους τα πάντα.

Κι έτσι ξαφνικά νοιώθουμε μόνοι.

Μέσα σε μία μοναξιά που δεν διαλέξαμε...

Γιατί εμείς αν διαλέγαμε , θα διαλέγαμε να είμαστε μονοι στο δάσος , ν ακούμε τ αηδόνια, να βλέπουμε τη θάλασσα, και ν απολαμβάνουμε την ησυχία.

Αυτή η μοναξιά , ανάμεσα στο πλήθος , στη δουλειά, στο δρόμο, στο σπίτι, ακόμα και στη βόλτα, είναι η μοναξιά που δεν διαλέξαμε.

Κάνουμε βόλτα στη παραλία κάθε απόγευμα, βλέπουμε κάθε μέρα τους ίδιους ανθρώπους, και δεν ξέρουμε ούτε πως τους λένε.

Και περπατάμε όλοι μόνοι.

Και κανένας δεν φωνάζει

" Είμαι μόνος, ρεεεεεεε".

Ούτε ένας.

Ετσι και φωνάξει όμως έστω και ένας, θα ακούσει από γύρω του "κι εγώ, " "κι εγώ", "κι εγώ".

Θα ακούσει τόσα πολλά " κι εγώ", που θα καταλάβει πως δεν είναι μόνος.

Είναι αστείο, και οξύμωρο μαζί ,

αλλά σ αυτό το κόσμο,

η πιο μεγάλη παρέα , είναι οι... μόνοι!!!!

Μόνο που νομίζοντας ότι είναι μόνοι, δεν φωνάζουν.

Κι αν δεν φωνάζεις, ποιος να σ ακούσει;;;;

Υ.Γ. Αφιερωμένο...

 

 

 

Σχόλια

08/11 13:20  shade
Kαλημέρα Ηρακλη
και αυτό το γράψιμό μου, όπως και το δικό σου είναι μιά προσπάθεια για επικοινωνία.
Εξαιρετικό το άρθρο για τον Ομπάμα, τώρα το διάβασα. 5* και στα δύο.
08/11 13:35  ABI NORMAL
Mήπως το θέμα είναι να κάνεις καλή παρέα στόν εαυτό σου?Μήπως τσάμπα χρεώνουμε τούς άλλους σαν το αντικείμενο επίλυσης της μοναξιάς μας?
08/11 13:39  Ηρακλής
Φίλε ΑΒΙ
Δεν χρεώνουμε σε κανέναν άλλον τίποτα. Απλά διαπιστώνουμε ότι οι άνθρωποι δεν επικοινωνούν, όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί ξέχασαν να το ζητάνε.
Πάντως το ερώτημα σου μπορεί να είναι και έτσι
Μήπως αναγκάζεσαι να κάνεις καλή παρέα με τον εαυτό σου, για να καλύψεις την ελλειψη επικοινωνίας με τους άλλους ανθρώπους;
08/11 13:43  EASY RIDER ( GARV )
www.youtube.com/watch?v=LvlpoXm88Tk

αγαπητε φιλε , ας το παρουμε αποφαση , μονοι ερχομαστε και μοναχοι φευγουμε , το μεγαλο ζητουμενο ειναι αν ειναι ο εαυτος σου φιλος σου η εχθρος σου .
08/11 13:48  ABI NORMAL
Αγαπητέ Ηρακλή,
με τον εαυτό σου συγκατοικείτε πάντα,με τους άλλους πάλι όχι.Βέβαια,δεν λέμε όχι στην καλή παρέα γιατί έτσι ζούμε το καινούργιο αντί για το γνωστό.Όταν με την σειρά του γίνει και αυτό γνωστό τότε...
08/11 13:55  Ηρακλής
Easy καλημέρα
Να μη γίνουμε και αναχωρητές, ή εαυτούληδες.
Αγαπάμε όλο το κόσμο, όχι μόνο τον εαυτό μας.
ΑΒΙ
πολλες φορές πάμε σε μέρη που είχαμε ξαναπάει και μας αρέσουν πιο πολύ...
08/11 13:57  GPAP
Ηρακλη
αλλη μια φορα εξαιρετικος φιλε.

φιλε Γιωργο (GARV) , σαν πολυ δεν ξεκουρατηκες?
για στρωσου , σηκωσε μανικια και γραφε ...χαχαχα
08/11 14:21  ΝίκοςΤ
Καλησπέρα αγαπητέ Ηρακλή
Η μοναξιά μας είναι αληθινή και ολοκληρωτική. Μα δίνει μεγαλείο στον μοναχικό που το καταλαβαίνει.Γιατί αυτός ξέρει.
08/11 14:23  Ηρακλής
Συμφωνώ αν προσθέσεις
... και αντιδρά, και φωνάζει.
08/11 14:29  ΝίκοςΤ
Φίλτατε Ηρακλή,είχα στο μυαλό μου το "και προχωρά".Χαίρομαι που πρόσθεσες το "και αντιδρά" Είναι η μόνη ελπίδα του ατόμου.
08/11 14:34  Ηρακλής
Το "αντιδρά " μπορεί να μας σώσει φίλε. Μόνο που κι αυτό είναι ξεχασμένο ανάμεσα σε πιστωτικές κάρτες και μεσημεριανάδικα στην τηλεόραση.
08/11 15:29  Usοund
Το θυμάσαι? Μόνος η Μάνος? Ο δεύτερος φαλίρισε.O Mόνος όμως? Διαχρονική αξία.
08/11 16:40  evie
Οι καλημέρες που λέμε περνώντας με τα πόδια για τη δουλειά μου από τη μικρή πλατεία των προσφυγικών με την μικρή παρεούλα της κυρά Σοφίας της κυρά Βασιλικής και της κυρά Αναστασίας που ενώνουν τις μοναξιές τους, πίνοντας το καφεδάκι που φέρνουν από τα απέναντι σπίτια τους, έχουν άλλη γλύκα.
Μόνο τώρα τελευταία δεν μπορώ να δω τη κυρά Βασιλική μια γριούλα 80 χρονών, την τελευταία φορά που την είδα καθόταν με αφοπλιστική ηρεμία στο καρεκλάκι της και περίμενε τους αστυνομικούς και την κόρη της γιατί πριν λίγο της είχαν διαρρήξει το μικρό ισόγειο σπιτάκι της.
08/11 16:57  freeagle
Ηρακλή καλησπέρα, με άγγιξες …
08/11 16:58  Bezyr
Κανενας ανθρωπος δεν εχει εκ γεννετης τασεις μοναξιας.Ο ανθρωπος εχει στο dna του την κονωνικοτητα.Οποιος ψαχνει την μοναξια,οχι στιγμες μοναξιας, ειναι αρρωστος.Η παιδια μας απο μικρα παιδια ειναι τετοια, που με τον συγχρονο τροπο ζωης μας αποξενωνει.
08/11 18:02  spado
Πιο καλή η μοναξιά...όταν δεν είσαι μόνος.
08/11 19:07  elenitsa 1
www.youtube.com/watch?v=QvFLBs9S8FY
08/11 19:53  Polydeukis
Καλησπέρα σας

Θα ήθελα να διαφοροποιηθώ μόνο σε ένα πράγμα στο κείμενο του φίλου Ηρακλή. Στο εύρος της μοναξιάς που βιώνουμε στην Αθήνα. Στο κατ'εξοχήν μέρος που αποξενώνει και χωρίζει τους ανθρώπους.

Το εύρος λοιπόν της μοναξιάς κατά την γνώμη μου ακόμα και εδώ... είναι περισσότερο περιορισμένο από όσο πιστεύουμε. Η Ελλάδα έχει παρέες, φίλους, οικογένεια, ουζάκια, χαβαλέ και καφεδάκι με τσιγάρο.

Για αυτά δεν κατηγορούμε τον εαυτό μας, τη φυλή μας? Για το ότι δε δουλεύουμε και πολύ, ότι όλο ψάχνουμε τρόπο να την κάνουμε? Ότι οι ξένοι πάνε μπροστά γιατί σκύβουν το κεφάλι και βάζουνε τον πισινούλη τους κάτω και δουλεύουνε για να πάνε μπροστά? Νομίζω πως κάπως έτσι είναι τα πράγματα.

Το μόνιμο πρόβλημα μου στην Αθήνα είναι αυτό, μπορεί να περάσει μία εβδομάδα και να μην συναντήσω ούτε ΕΝΑ φίλο να πω μία κουβέντα σύμφωνοι... αλλά δε νοιώθω μόνος, γιατί ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη να με δούνε και εγώ να τους δω, και αυτό μου είναι αρκετό μέχρι να περάσουν μερικές μέρες και να συναντηθούμε.

Εξ'άλλου να ξέρετε οι ισορροπίες στη ζωή είναι το παν... το να επιθυμήσω να δω κάποιον είναι πολύ πιο καλό από το να βαρεθώ να τον βλέπω. Γι'αυτό όσοι εκεί έξω αισθάνεστε μόνοι σηκώστε το τηλέφωνο και πάρτε τηλέφωνο τον κολλητό σας...

"Κάνε καφέ και έρχομαι"
08/11 22:08  Ηρακλής
Συγνώμμη για την απουσία αλλά γιορτάζει ο μικρός μου γιος. Μικρός δηλαδή 26 χρονών.
Να πω λοιπόν σε όλους τους συμμετέχοντες στη κουβέντα ότι η μοναξιά είναι σαν την κατάθλιψη. Οταν αρχίσεις να συζητάς γι αυτό , είναι το πρώτο βήμα για τη θεραπεία.
Η μοναξιά το υΕλληνα φίλε Πολυδευκη σαφώς και είναι μοναξιά τραβεστι. Και φίλους έχουμε, και εχθρούς έχουμε και γιαψήλου πηδημα στα δικαστηρια τρέχουμε, και καφενεία έχουμε και καφετέριες έχουμε , και ήλιο έχουμε και θάλασσα έχουμε και λουλούδια και μυρωδιές, και στο τέλος τέλος, στη τελική που λένε και οι πιτσιρικάδες, σκαρώνουμε ένα ποιήμα ή ένα τραγούδι, λίγη ρετσίνα κι άσε τη μοναξιά μονάχη.
Μοναξιά είναι η μοναξιά των πολιτισμένων βόρειων.
Παναγία μου. Εκεί αν είσαι μόνος καλ΄'υτερα να μην είσαι.
Τελικά μπορεί να μας κυβερνάνε Καραμανλής και Παπανδρέου 100 χρόνια, αλλά αυτός ο τόπος είναι ευλογημένος γι αυτό και αντέχουμε.
08/11 22:20  Hi Five
Εξαιρετικός και πάλι!
08/11 23:42  Αννιτα
Αγαπητε Ηρακλη χρονια πολλα για τον γιο σου.
Την Δευτερα ο γιος μου φευγει φανταρος.
Η αληθεια ειναι οτι εδω και μερες δε νειωθω καλα,ειμαι καπως...
08/11 23:43  dart2467
Μια καλησπερα θα πω μονο,γιατι αλλοιως θα πρεπει να γραψω βιβλιο.Μια χαρα ειστε,και καλητερα να μη μαθετε ποτε γιατι
08/11 23:51  Αννιτα
κατι με χαλαει ελπιζω να μου περασει γρηγορα βλεπεις,εχω και τον μικροτερο που με πειραζει και αυτο με παρηγορει.
09/11 00:11  Ηρακλής
Αννίτα
Αυτός που γιορτάζει απολυθηκε το Μαίο, και την ίδια μέρα πήγε ο άλλος μου γιος ο μεγαλύτερος. Σήμερα είναι στο Στρατό και βρίσκεται εδώ και 4 μήνες στη Κύπρο.
Μην πέρνεις σοβαρά αυτά τα πράγματα. Ο στρατός είναι μια ευχάριστη παρένθεση στη ζωή τους. Μετά το Στρατό έρχονται τα αγγούρια, δουλειά, σχέσεις κλπ.
Πάντως σαν μαννα αγοριών , βρες ευκαιρία με το Στρατό και κάνε προπόνηση για ... μοναξιές!
09/11 00:13  Ηρακλής
Που παρουσιάζεται;
09/11 00:18  Αννιτα
Η καλυτερη παρεα ειναι ο εαυτος σου δεν σε προδιδει ποτε.

μοναξια (ο μεγαλος εχθρος στη ζωη μασ)
09/11 00:19  elenitsa 1
Χρονια πολλα Ηρακλη.Να τον χαιρεσαι και να τον καμαρωνεις.
09/11 00:21  Ηρακλής
Ευχές σε όλους που γιορτάζουν σήμερα, και σε όλους τους γονείς να χαίρονται και να καμαρώνουν τα παιδιά τους.
Και πάντα μοναδική απαίτηση και ευχή να είναι η υγεία.
09/11 00:25  Αννιτα
Γρεβενα ...
09/11 00:33  Ηρακλής
Δεν το ξέρω το κέντρο, αν όμως τον πάνε Αλεξανδρούπολη ή Κύπρο κάτι θα βρούμε να κάνουμε, τουλάχιστον να νοιήσει πιο άνετα. Εκτός και αν έχουμε στη παρέα μας κάποιον που να μπορεί να κάνει πιο πολλά.
09/11 00:43  Αννιτα
Νασαι καλα και η οικογενεια σου επισης
09/11 01:17  Nantia42
Mε το σχολιο σου στις 22.08, διαφοροποιεισαι απο το κειμενο .

Μονοι ειμαστε τελικα και οι γυρω μας μας βοηθουν αυτη την αληθεια να την απομακρυνουμε απ το μυαλο μας. Κι εμεις αυτους .

Χρονια Πολλα για τον γιο .
09/11 01:22  Ηρακλής
Ναντια
Εν μέρει έχεις δίκιο
Απλά το άρθρο είναι η διαπίστωση, το σχόλιο που λες, περιέχει τις αντιστάσεις, που στον Ελληνικό τρόπο ζωής είναι πολλές.
Συμφωνώ ότι οι φίλοι σε κάνουν να ξεχνάς πως είσαι μόνη, και συ βοηθάς αυτούς να το ξεχνάνε.
Ομως αν την ξεχνάς τη μοναξια, υπάρχει;;;
09/11 01:38  Nantia42
Υπαρχει , αλλα συνειδητα , την διασκεδαζουμε .
Αισιοδοξη σταση ζωης το λενε...
09/11 01:47  Ηρακλής
να σου πω , δεν προτιμάς να είμαστε αισιόδοξοι, ξέροντας πως κάποτε οι Μήδοι θα διαβούνε, παρά να ζούμε σαν να πέρασαν πολύ καιρό πριν έρθουν ( Σηκλωνει η ώρα και λίγο Καβάφη...).
09/11 01:47  Nantia42
Το ιδιο λεμε ...
09/11 01:52  Ηρακλής
Τωρα με τον Καβάφη λέω ν ανεβάσω ένα άρθρο - ποιήμα παράφραση του Περιμένοντας τους βαρβάρους, με θέμα το ντέρμπυ.
Τι λες ; να το κάνω ή θα μπουν μέσα οι χούλιγκάνοι και θα μου κάνουν το μπλόγκ american barq
09/11 01:55  Nantia42
Και οι 2 ομαδες εχουν χουλιγκανους , ειδικα ο ΠΑΟ ...
Μια χαρα θεμα !
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
22 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG, ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΟΥ ΚΛΠ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ.

Σ αυτή τη γωνιά του ιστοχώρου, προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη ψυχική μας ισορροπία, αντιδρώντας, και σχολιάζοντας θετικά ή αρνητικά κάθε τι που μας ενοχλεί, ή μας αρέσει.
Εχουμε ένα κανόνα.
Λέμε την αλήθεια, χωρίς φόβο , πάθος και προκαταλήψεις.
Και φυσικά λέμε τη γνώμη μας, απλά και μόνο.
Μπορεί σωστή, μπορεί λάθος, είναι η γνώμη μας, ακηδεμόνευτη, όπως ακριβώς διαμορφώνεται πρωτογενώς.
Μέσα στα πολλά που γράφουμε, θα υπάρξουν και ανοησίες, και αντικρουόμενες απόψεις, και λάθη.
Οσο θα υπάρχουν αυτά θα επιβεβαιώνουν ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις