Ακουγα μικρός τον πατέρα μου να λέει

" Πέτρα που γυρίζει , δεν μαλλιάζει".

Από τότε θεωρούσα τη σταθερότητα, στοιχείο μίας σοβαρής προσωπικότητας.

Στη πολιτική, με το δικό μου μικρό μυαλό, θεωρούσα τιμή για κάποιον πολιτικό τη σταθερότητα στις ιδέες του και τις απόψεις του.

Ο λόγος ήταν , ότι ως διαμορφωτής της γνώμης των πολιτών, δεν θα έπρεπε να έχει ιδεολογική αστάθεια, διότι τότε η γνώμη των πολιτών θα έπεφτε σε καθεστώς σύγχισης.

Η πρώτη επιβεβαίωση της άποψης μου αυτής, ήταν το 1964- 66, δεκαπεντάχρονος τότε.

Διάβαζα για την αποστασία, Μητσοτάκη, Τσιριμώκου, Νόβα κλπ, και τους θεωρούσα, ως τα πλέον ποταπά και ανήθικα πρόσωπα, αφού άλλαξαν πολιτική παράταξη. Δεν γνώριζα λεπτομέρειες, αλλά ούτε και τις χρειαζόμουνα.

Από προσωπική εμπειρία, ήξερα την ντροπή που θα αισθανόμουνα, αν πήγαινα στο περίπτερο και έπαιρνα την εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΗ, αντί για τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ που έπαιρνα.

ΤΟ θεωρούσα και εξακολουθώ να το θεωρώ αδιανόητο.

Το ίδιο δυναίσθημα είχα και για το ΚΚΕ Εσωτερικού, και για τις ομάδες που εγκατέπειπαν τον Γεώργιο Μαύρο και την Ενωση Κέντρου, μεταδικτατορικά, αλλά και τους κωλοτούμπες φιλοδικτατορικούς που έγιναν ξαφνικά δημοκράτες.

Γενικά δεν μπορούσα, και δεν μπορώ,

να θεωρώ αξιόλογο οποιοδήποτε άτομο πολύ περισσότερο πολιτικό,

όταν ανάλογα με τη πορεία του ανέμου, ή άνάλογα με τη πορεία των... συμφερόντων του,

αλλάζει πολιτικό σχηματισμό,

είτε εντός, είτε εκτός του ιδεολογικού του χώρου.

Φυσικά και δεν αρνούμαι ότι μπορεί ένας πολιτικός, να εξαπατηθεί, ή και να αξιολογήσει λάθος, κάποια πράγματα.

Και είναι αναφαίρετο δικαίωμα του, όταν καταλάβει ότι η ιδεολογική του επιλογή ήταν λάθος, να την διορθώσει.

ΤΟ ίδιο κάνουν και οι ψηφοφόροι, αλλάζουν τη πολιτική τους προτίμηση, και φυσικά κανένας δεν μπορεί να τους κατηγορήσει γαι ασυνέπεια, ελαφρότητα ίσως, μα τίποτε παραπάνω.

Ο  πολιτικός όμως, έχει άλλες ευθύνες.

ΚΑι αποκτά χαρακτηριστικά καραγκιόζη,

όταν διαπιστώνει ότι το Α κόμμα δεν τον εκφράζει,

και φεύγει και πηγαίνει στο Β κόμμα

ή φτιάχνει το δικό του κόμμα,

δίπλα από το παλιό του κόμμα.

Κατά τη γνώμη μου, ο πολιτικός που διαπιστώνει

ότι δεν τον εκφράζει η παράταξη ή ο χώρος που υπηρετούσε,

τότε,

πρέπει να θεωρείται ως αποτυχημένος και να πηγαίνει σπίτι του.

Δεν μπορεί να θεωρούμε επιτυχημένο πολιτικό ,

αυτόν που κάθε τετραετία διαπιστώνει ότι μας συμβούλευσε λάθος να ψηφίσουμε  Α,

και τώρα μας καλεί να ψηφίσουμε Β.

Η έλλειψη διορατικότητας ενός πολιτικού δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται πλεονέκτημα,

διότι έτσι, κατ ουσίαν αποκτά ΗΘΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ Η ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ.

ΕΙδικά σ αυτές τις εκλογές που έρχονται, θα βρεθούμε μπροστά σε επιλογές, που δεν θα έχουμε προλάβει να αφομοιώσουμε.

Οι του λαός θα βρεθούν στη ΝΔ που μέχρι χτες, έβριζαν.

Οι της Κατσέλη θα βρεθούν σε ΣΥΡΙΖΑ ή ΠΑΣΟΚ, που ανήθηκαν σαν κόμματα πριν 15 μέρες.

Διάφορα γκρουπούσκουλα της αριστεράς θα ανακαλύψουν ότι τους εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η Μπακογιάννη θα γλύψει εκεί που έφτυνε,

βουλευτές και κινήσεις, θα "καταλάβουν" ξαφνικά ότι αυτά που μας έλεγαν πριν 15 μόλις μέρες ήταν παραμύθια,

και πως τα σωστά είναι αυτά που θα μας πούνε τώρα.

Είναι λοιπόν τραγικό το φαινόμενο της ηθικοποίησης της μετατόπισης.

Μάγκας είναι αυτός που αλλάζει καράβια όταν τα παλιά βουλιάζουν,

και βλάκας αυτός που μένει στις επιλογές του.

Στη κοινωνία μας πλέον ,

η σταθερή άποψη, είναι μάλλον μειονέκτημα,

η συνέπεια λόγων και πράξεων είναι μάλλον μέγα αμάρτημα,

και η αχαριστία συγκριτικό πλεονέκτημα όποιου θέλει να γίνει ηγέτης.

Η μαζική αλλαγή συμπεριφοράς, συνέπεια  όλων των παραπάνω,

και του εκλογικού σώματος ,είναι δεδομένη,

αλλά και προπομπός κακών για το τόπο.

Αλλαγές πορείας, από αριστερά , δεξιά και τανάπαλιν

μέσα σε 30 μέρες, δεν γίνονται.

Είναι σαν να οδήγείς αυτοκίνητο με 100 χιλιόμετρα την ώρα, και στρίβεις απότομα το τιμόνι.

ΤΟ αυτοκίνητο, δεν θα στρίψει, θα τουμπάρει.

ΚΑι είναι ηλίθιο να ασχολούμαστε με τη κατεύθυνση της στροφής.

Σε όποια κατεύθυνση και να στρίψει, θα τουμπάρει.

Ξαφνικές αλλαγές, εντός 15 ημερών,

δεν είναι επαναστάσεις,

είναι απώλεια προσανατολισμού.

Ή κατευθυνόμενη εκ των άνω αλλαγή κατεύθυνσης.

Από ποιούς;;

Θα δούμε.

Μόλις πριν δυο μέρες γράφαμε για την ανεπαρκή εκτέλεση των καθηκόντων του προέδρου της Δημοκρατίας κατά τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών, και όσων συνέβησαν τις ημέρες εκείνες.

Σήμερα όμως, η συμπεριφορά του κ. Παπούλια εκθέτει σοβαρά το θεσμό του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η σκέψη έστω της κ. Μέρκελ, η οποία διατυπώθηκε με το τηλεφώνημα, εκθέτει τον κ. Παπούλια για τους παρακάτω λόγους:

1.- Ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, έχει ως ομόλογο του τον προεδρο της Γερμανίας, και όχι την καγκελάριο, συνεπώς , δεν δικαιούται η καγκελάριος οιουδήποτε κράτους να επικοινωνεί με τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, παρά μόνο με τον πρωθυπουργό.

Και μόνο η απάντηση του προέδρου στο τηλεφώνημα της Μέρκελ,

παρακάμπτοντας τον ορκισμένο πρωθυπουργο της Ελλάδας,

συνιστά συνταγματικκή εκτροπή.

2.- Η αποδοχή υποδείξεων της Μέρκελ, τις οποίες μάλιστα υλοποιεί, ενημερώνοντας μέσω του πρωθυπουργού, τους αρχηγούς των κομμάτων, αποτελεί, υποτελή συμπεριφορά του προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ακόμα και αν την άκουσε,

θα έπρεπε να την παραπέμψει στο πρωθυπουργό,

και όχι να παίζει ρόλο γραμματοκομμιστή της Μέρκελ,

εξευτελίζοντας το θεσμό του προέδρου της Δημοκρατίας.

3.- Ως θεματοφύλακας της συνταγματικής νομιμότητας,

όφειλε ο κ. Παπούλιας να υπενθυμίσει στη Μέρκελ ότι η Ελληνική Βουλή εν όψει εκλογών έχει διαλυθεί,

και συνεπώς δεν έχει ουσία η υπόδειξη της μέχρι τις εκλογές,

απεναντίας αποτελεί ωμή προτροπή για πραξικοπιμαστικές ενέργειες - παρεμβάσεις

στα εσωτερικά της Ελλάδας και ως εκ τούτου, δεν την δέχεται.

Απεναντίας ο κ. Παπούλιας τη διαβίβασε προς όλους τους πολιτικούς αρχηγούς.

4.- Η συμπεριφορά αυτή του κ. Παπούλια, ενέχει υποψίες ότι γνώριζε πολύ καλά τι έλεγε η κ. Μπενάκη,

και ότι αποτελούσε τμήμα σχεδίου, και όχι ανεξάρτητη επιλογή προέδρου η εκλογή του.

Κύριε Πρόεδρε

Οι στιγμές είναι κρίσιμες,

και σ αυτές επιδεικνύετε αντιθεσμική συμπεριφορά,

ως αποδεικνύουν οι σημερινές σας ενέργειες.

Χρέος πλέον είναι ένα και μοναδικό.

Να παραιτηθείτε.

Εχουν περάσει μολις 12 μέρες.

12 μέρες από εκείνη τη Κυριακή που ένα τμήμα του εκλογικού σώματος, αποφάσισε να αλλάξει πολιτικές επιλογές, και να ψηφίσει ένα μικρό κομμα, ένα κόμμα του 6%.

Είχε πολλές επιλογές, μικρά κόμματα υπήρχαν μερικά, είτε εντός Βουλής ,είτε εκτός Βουλής.

Το τμήμα αυτό του εκλογικού σώματος επέλεξε,

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΤΕΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ,

να δώσει τη ψήφο του, σε συγγενή του ιδεολογικά μικρά κόμματα, για να τιμωρήσει τα μεγάλα.

Ετσι, το βράδυ των εκλογών, εμφανίστηκαν, δύο "μεγάλα" κόμματα,

το ένα άρτι γεννηθέν, και το άλλο, μεγαλωμένο ξαφνικά, εξ αιτίας, της συμπεριφοράς αυτής του εκλογικού σώματος.

Δεν έκαναν τίποτε σπουδαίο και μεγάλωσαν, απλά οι ψηφοφόροι τα χρησιμοποίησαν σαν αποθήκες τιμωρίας.

Πάντα στη ζωή, ό,τι μεγαλώνει ξαφνικά, τρελλαίνεται,

νομίζει ότι είναι μεγαλύτερο από τη πραγματικότητα,

και πολλές φορές,

όταν επανέρχεται στο πραγματικό του μέγεθος,

αρνείται τη πραγματικότητα, και καταλήγει στο ψυχιατρείο.

Ετσι το ένα από αυτά τα κόμματα, που πριν δυο μήνες δεν υπήρχε καν, και οι ψηφοφόροι το χρησιμοποίησαν, για να τιμωρήσουν τη ΝΔ, δίνοντας του 10%,

έφτασε να ζητήσει να κάνει κυβέρνηση μόνο του, για να σώσει τη χώρα!!!

ΤΟ δεύτερο όμως, επειδή προυπήρχε, και αποτελούσε τμήμα της λεγόμενης αριστεράς,

και επειδή οι ψηφοφόροι το χρησιμοποίησαν για να τιμωρήσουν το ΠΑσοκ, δίνοντας του 16,5%,

νόμισε ότι ήρθε η ώρα, 

οι πόθοι του Μάρξ, να βρουν δικαίωση στο πρόσωπο του αρχηγού του.

Εχουν περάσει μόνο 12 μέρες,

και σήμερα ο αρχηγός του έφτασε να πει σε μεγάλα δημοσιογραφικά κανάλια, ούτε λίγο ούτε πολύ,

ότι ξεκινάει ο πόλεμος της παγκόσμιας εργατικής τάξης με το καπιταλισμό,

προφανώς με μπροστάρη και αρχηγό εκείνον.

( Για την Ευρώπη δεν το συζητάμε, η Μερκελ είναι πλέον γονατισμένη, και ο Ολάντ τον γλύφει για μία συνάντηση ).

Προφανώς, όταν πριν 12 μόλις μέρες, είσαι αρχηγός 12 αναρχοαριστερών ομάδων,

και σήμερα σου παίρνει συνέντευξη η Αμανπούρ,

δεν είναι εύκολο να λειτουργεί ομαλά ο εγκέφαλος σου.

Ετσι λοιπόν που έχουν τα πράγματα,

ή βρισκόμαστε μπροστά στην πολύ μεγάλη ιστορική στιγμή,

όπου ο Τσίπρας ξεκινάει το παγκόσμιο πόλεμο της εργατικής τάξης

απέναντι στη παγκοσμιοποίηση και τον καπιταλισμό,

με οπλαρχηγούς το Στρατούλη, το Παπαδημούλη, και τον Τσακαλώτο,

ή βρισκόμαστε μπροστά στην ιστορική στιγμή

όπου γεννιέται ο νέος παγκόσμιος γελωτοποιός του πολιτικού συστήματος.

Η νεαρή ( σαραντάρα ), φιλόλογος, που είδε το μισθό της από 1500 ευρώ, να γίνεται 1200, και για να μη χαμηλώσει κι άλλο, ψήφισε Τσίπρα, χωρίς ίχνος πολιτικής  σχέσης με το χώρο, ας ελπίσουμε ότι δεν θα αλλάξει στις επόμενες εκλογές, και δεν θα ξαναγυρίσει στο κόμμα της, γιατί αν το κάνει , αυτή και μερικές άλλες χιλιάδες, ή έστω, αν ξανατιμωρήσει το κόμμα της επιλέγοντας άλλο αριστερό κόμμα,

τότε

το μικρό , πριν μόλις 12 μέρες, κόμμα,

θα ξαναγίνει μικρό,

και πιθανώς ο δρόμος των επίδοξων ηγετών του παγκόσμιου αντικαπιταλιστικού κινήματος,

αντί για τη παγκόσμια εξουσία να οδηγήσει στη παγκόσμια γελοιοποίηση.

Η υπόθεση των απότομα μεγαλωμένων κομμάτων, μου θυμίζει τους ενοίκους του BIG BROTHER.

Για ένα μήνα, στο απόγειο της δημοσιότητας, και με το σβύσιμο των φώτων,

οι μισοί από αυτούς στο ψυχιατρείο με κατάθλιψη.

Εχουν περάσει μόλις 12 μέρες.

Εκτός και αν κάποιοι πιστεύουν ότι είναι υπεραρκετές,

αφού ο Θεός χρειάστηκε μόνο εφτά για να φτιάξει το κόσμο,

γιατί δεν φτάνουν οι 12 στο Τσίπρα για να τον αλλάξει;;

Τώρα που έχουμε υπηρεσιακή κυβέρνηση και πάμε για εκλογές και πάλι, θα πρέπει νομίζω, να εστιάσουμε τη προσοχή μας, έστω και λίγο, στον εκπρόσωπο του θεσμού του προέδρου της Δημοκρατίας, δηλαδή στον κ. Παπούλια.

Να θυμήσω ότι ο κ. Παπούλιας, χρωστά στον Ελληνικό λαό μια πολύ σοβαρή εξήγηση μαζί με την κυρία Μπενάκη, για τη γνωστή αναφορά κατά την ανάληψη των καθηκόντων του.

Από όσα είπε τότε η κ. Μπενάκη, και ΔΕΝ αντέδρασε ο κ. Παπούλιας,

μόνο η απώλεια εθνικών εδαφών δεν έχει συμβεί , όλα τα άλλα επαληθεύτηκαν κατά γράμμα!!!

Πως ήξεραν 4 χρόνια πριν, τη πορεία της χώρας;;;

Αυτή την απορία όμως θα τη λύσει κάποτε η ιστορία.

Ας έρθουμε όμως στην συμπεριφορά του κ. Παπούλια αυτές τις μέρες από τις εκλογές μέχρι σήμερα.

Σε τρία σημεία, φάνηκε η πραγματική ανεπάρκεια του κ. Παπούλια στο ρόλο του θεματοφύλακα του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας.

1.- Η μηδενική παρέμβαση του στη προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης.

Από τα πρακτικά αποδεικνύεται ότι το μόνο που έκανε, σε όλες τις συναντήσεις ήταν να δίνει το λόγο στους αρχηγούς. Καμμία πρόταση, καμμία παρέμβαση, καμμία πίεση σε κανέναν.

Είναι αυτός ο ρόλος του θεματοφύλακα της νομιμότητας και των θεσμών;

Ολοι οι πολιτικοί αρχηγοί χρησιμοποιούσαν τις συναντήσεις για να βγάζουν προεκλογικούς μονολόγους, και δεν υπήρχε καμμία παρέμβαση του προέδρου.

Κάποιος φίλος μου θύμησε τη συμπεριφορά του Σαρτζετάκη σε ανάλογη περίπτωση,και μελαγχόλησα.

Η παραλαβή , παράδοση διερευνητικών εντολών, και η καταγραφή στα πρακτικά μονολόγων, δεν είναι ο λόγος ύπαρξης του Προέδρου της Δημοκρατίας.

2.- Η μη αντιμετώπιση το υηλίθιου δημοσιογράφου

Στο Προεδρικό μέγαρο, εντός του προεδρικού μεγάρου, ένας ηλίθιος δημοσιογράφος συμπεριφέρθηκε ως διαδηλωτής σε πεζοδρόμιο του συντάγματος. Κάθισε κάτω και έπαιζε τον αιχμάλωτο. Που;;;

ΜΕΣΑ στο προεδρικό μέγαρο, το ναό της δημοκρατίας.

Και δεν υπήρξε κανένας να τον πιάσει από το γιακά και να τον πετάξει έξω.

Ο σεβασμός που ακόμα και από το νόμο προβλέπεται, έγινε κουρέλι μέσα στο προεδρικό από ένα βλάκα, και κανένας δεν υπερασπίστηκε το θεσμό, λες και ο θεσμός επιλέγει από ποιες ενέργεις θα προσβληθεί και ποιές όχι.

3.- Η απρέπεια

Η μέγιστη απρέπεια του κυρίου Παπούλια ήταν η μη κλήση του κ. Μιχαλολιάκου στη σύσκεψη των αρχηγών των κομμάτων. Ποιος είναι αλήθεια ο κ. Παπούλιας που επιλέγει να αποκλείει πολιτικούς αρχηγούς;;

Οι νόμοι ή υπάρχουν ή όχι. Μου είπαν ότι έθεσε βέτο κάποιος άλλος αρχηγός. Ε, και; Αν ήθελε ο άλλος αρχηγός ας έκανε ότι ήθελε. Ηταν δουλειά του προέδρου της Δημοκρατίας, ο αποκλεισμός ενός αρχηγού από τη σύσκεψη;; Είναι αυτό σεβασμός στους θεσμούς;; Στη γνώμη του λαού; Η μήπως σεβόμαστε τη γνώμη του λαού, μόνον όταν είναι συμβατή με τις απόψεις μας;;

Ηταν λέει η Χρυσή Αυγή. Μπα;;

Και τόσα χρόνια που ο Αρειος Πάγος τη βαφτίζει ΝΟΜΙΜΟ κόμμα, γιατί δεν διαμαρτυρήθηκες κ. Παπούλια;;

Και πως θα σου φαινόταν αν ο Γέρος Καραμανλής δεν καλούσε σε σύσκεψη αρχηγών το Χαρίλαο Φλωράκη;

Το αυγό του φιδιού, αγαπητέ κ. Παπούλια,

πολλές φορές μοιάζει με της κότας, και το μπερδεύουμε.

Και μένει χρόνια κρυμμένο σε πολλές ενέργειες φαινομενικά μη αξιοπρόσεκτες,

οι οποίες όμως χτίζουν φαινόμενα.

ΚΑι όσο αυγό του φιδιού είναι η Χρυσαυγίτες,

άλλο τόσο αυγό του φιδιού είναι και οι δημοσιογράφοι παπαγαλάκια, ή πληρωμένοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης,

άλλο τόσο αυγό του φιδιού είναι και οι όποιες ηλίθιες διακρίσεις, με πρόσχημα τη δημοκρατικότητα.

Δυστυχώς κύριε Παπούλια,

στο ρόλο σας, του προέδρου της Δημοκρατίας, αποδειχθήκατε τραγικά ανεπαρκής.

Υ.Γ. Δεν αναφέρομαι στο έγγραφο Καμμένου όπου εκεί η ανεπάρκεια της Προεδρίας της Δημοκρατίας, τείνει να μετατραπεί σε σκοπιμότητα. Αν το έγγραφο, σας το έδωσε σαν non - paper  ο Καμμένος και εσείς το διακινήσατε γνωστοποιώντας και τον συγγραφέα, τότε είσαστε έκθετος. Αν το έκανε κάποιος υπάλληλος της Προεδρίας, οφείλατε να τον αποπέμψετε ΑΜΕΣΑ. Αν όμως ο Κάμμένος ψέύδεται οφείλετε να τον καλέσετε και σε αυστηρό τόνο να οτν ανακαλέσετε στην τάξη, αλλως θα πρέπει να κλοινοποιήσετε της αλήθεια. Οι μέχρι τώρα ανακοινώσεις επί του θέμοτος δείχνοπυν δύο πράγματα, ή ευθύνη δική σας, ή πολιτικά παιχνίδια.

Υπηρεσιακό πρωθυπουργό, τον σύζυγο υποψήφιας,

που εντελώς συμπτωματικά ,

θα ανακαλύψει εντός ολίγου την αριστερή της ταυτότητα,

στα γραφεία του Σύριζα

Χωρίς άλλα λόγια.

Τι να πεις κανείς πια;